A primera vez que veyié a Ríos estió en Caspe, con 14 años, cuan chiraba
con Estraños en o Escarapate. Lo torné a veyer meses más tarde en a
plaza de toros de Zaragoza. A l'año siguién chiró o Rock&Ríos tamién en
a plaza de toros en Zaragoza y dende alavez l'he visto en cadaguna d'os
suyos chiras. En Teruel, en Madrit, en Bilbao... si as planetas
s'alineyan, o prosimo mes de marzo lo veyeré por decimoquinta vez, a las
suyas 82 años, en l'Auditorio de Zaragoza en o suyo chira "O zaguero
Vals". Ha meso a banda sonora d'a mía vida.
*************************************
La primera vez que vi a Ríos fue en Caspe, con 14 años, cuando giraba
con Extraños en el Escaparate. Lo volví a ver meses más tarde en la
plaza de toros de Zaragoza. Al año siguiente giró el Rock&Ríos también
en la plaza de toros en Zaragoza y desde entonces lo he visto en cada
una de sus giras. En Teruel, en Madrid, en Bilbao... si los planetas se
alinean, el próximo mes de marzo lo veré por decimoquinta vez, a sus 82
años, en el Auditorio de Zaragoza en su gira "El último Vals". Ha puesto
la banda sonora de mi vida.
martes, 20 enero 2026
No amenesto fer un exerzizio de memoria mui gran ta recordar a mía
primera escolarizazión en as escuelas d'a Badina, o treslado de Caspe a
Zaragoza, a fundazión d'un Club de Futbol Sala que plegó a chugar en
Primera Nazional, as mías oposizions de Feve y de lo orgulloso que se
sintió o mío pai, d'o mío cuasi cuarteno de sieglo de vida en o País
Basco, veyer complir a mayoría d'edat a Verónica Libertat, fundar y
chugar l'o Kadagua Eskubaloi Elkartea, quitar o títol de Libel II d'iste
esporte, correr 12 años en ziclismo, sin pena ni gloria, pero yera como
un toro, dentro d'os 60 kg. que m'exichiba o medico.
Memoria a mía treslado a Xixón, as mías primeras sidras, os míos
compañers de treballo, o chito d'a enfermedat...
Memoria a l'equipo femenino d'a Calzada de Xixón, que me permitió fer
l'año de practicas para que me dase o títol a española.
Memoria, grosso modo, a mía treslado a Zaragoza y poca cosa más.
Pescar siluros de 60 kg y seguir onsos por Ansó, l'azidén de Fago, o
programa radiofonico de 8 oras como Omenache a Labordeta, viacheando a
Madrit y a Caspe ta dar a mesma charrada... A modo d'esbozo, pareixe una
vida amplia, pero con tintes de fracaso. D'os cuals nunca me devantaré.
*************************************
No necesito hacer un ejercicio de memoria muy grande para recordar mi
primera escolarización en las escuelas de La Balsa, el traslado de Caspe
a Zaragoza, la fundación de un Club de Fútbol Sala que llegó a jugar en
Primera Nacional, mis oposiciones de Feve y de lo orgulloso que se
sintió mi padre, de mi casi cuarto de siglo de vida en el País Vasco,
ver cumplir la mayoría de edad a Verónica Libertad, fundar y jugar el el
Kadagua Eskubaloi Elkartea, sacar el título de Nivel II de este deporte,
correr 12 años en ciclismo, sin pena ni gloria, pero estaba como un
toro, dentro de los 60 kg. que me exigía el médico.
Recuerdo mi traslado a Xixón, mis primeras sidras, mis compañeros de
trabajo, el brote de la enfermedad...
Recuerdo al equipo femenino de La Calzada de Xixón, que me permitió
hacer el año de prácticas para que me diese el título la española.
Recuerdo, grosso modo, mi traslado a Zaragoza y poca cosa más.
Pescar siluros de 60 kg y seguir osos por Ansó, el accidente de Fago, el
programa radiofónico de 8 horas como Homenaje a Labordeta, viajando a
Madrid y a Caspe para dar la misma charla... A modo de esbozo, parece
una vida amplia, pero con tintes de fracaso. De los que nunca me
levantaré.
lunes, 19 enero 2026
Dentró en a tabierna, do l'ambién yera irrespirable. Entre que un grupo
d'ombres se chugaban os cuartos en una partida de cartas, ella cantaba
sobre o eszenario d'o desencanto.
S'endrezó a la barra y pidió, como siempre, un vaso d'auguardién. Dengún
le saludó, dengún notó a suya estanzia en o local.
Nomás, con una banda sonora ranzia y con sapia a amargor, apuró a suya
copa. Dezaga d'ixa primera vinioron cuantas más, que acompañaba con
aquel tabaco picau y que le fazioron perzibir que a banda d'aquel viello
eszenario tocaba, musicada, a suya vida.
¨Torna a tocar, viello perdedor".
*************************************
Entró en la taberna, donde el ambiente era irrespirable. Mientras un
grupo de hombres se jugaban los cuartos en una partida de cartas, ella
cantaba sobre el escenario del desencanto.
Se dirigió a la barra y pidió, como siempre, un vaso de aguardiente.
Nadie le saludó, nadie notó su estancia en el local.
Solo, con una banda sonora rancia y con sabor a amargura, apuró su copa.
Detrás de esa primera vinieron varias más, que acompañaba con aquél
tabaco picado y que le hicieron percibir que la banda de aquél viejo
escenario tocaba, musicada, su vida.
¨Vuelve a tocar, viejo perdedor".
domingo, 18 enero 2026
A primera vez que veyié a Ríos estió en Caspe, con 14 años, cuan chiraba
con Estraños en o Escarapate. Lo torné a veyer meses más tarde en a
plaza de toros de Zaragoza. A l'año siguién chiró o Rock&Ríos tamién en
a plaza de toros en Zaragoza y dende alavez l'he visto en cadaguna d'os
suyos chiras. En Teruel, en Madrit, en Bilbao... si as planetas
s'alineyan, o prosimo mes de marzo lo veyeré por decimoquinta vez, a las
suyas 82 años, en l'Auditorio de Zaragoza en o suyo chira "O zaguero
Vals". Ha meso a banda sonora d'a mía vida.
*************************************
La primera vez que vi a Ríos fue en Caspe, con 14 años, cuando giraba
con Extraños en el Escaparate. Lo volví a ver meses más tarde en la
plaza de toros de Zaragoza. Al año siguiente giró el Rock&Ríos también
en la plaza de toros en Zaragoza y desde entonces lo he visto en cada
una de sus giras. En Teruel, en Madrid, en Bilbao... si los planetas se
alinean, el próximo mes de marzo lo veré por decimoquinta vez, a sus 82
años, en el Auditorio de Zaragoza en su gira "El último Vals". Ha puesto
la banda sonora de mi vida.
sábado, 17 enere 2026
Me cuaca estar despierto entre que os de demás duermen. Me da a
sensazión que ye l'unico momento en que soi y me dixan estar. Dengún me
fa preguntas cuan digo que soi aragonés, ni pareixco sospeitoso si una
riseta esboza o mío rostro, dengún me pregunta en qué prenso cuan me
quedo colgau d'a suya riseta, ni s'aprezisan a fer chuizios de valor si
una glarima, sin motivo aparén, recorre o mío tuixo. Soi capaz
d'esculpir castiellos en l'aire u componer, sin saber, a melodía que
cunará o mío corazón a resta d'os míos días.
Mientres vustés duermen soi autentico. Una autentizidat y una inozenzia
que voi perdendo aconforme l'alba s'apodera d'o día.
*************************************
Me gusta estar despierto mientras los demás duermen. Me da la sensación
que es el único momento en que soy y me dejan ser. Nadie me hace
preguntas cuando digo que soy aragonés, ni parezco sospechoso si una
sonrisa esboza mi rostro, nadie me pregunta en qué pienso cuando me
quedo colgado de su sonrisa, ni se apresuran a hacer juicios de valor si
una lágrima, sin motivo aparente, recorre mi mejilla. Soy capaz de
esculpir castillos en el aire o componer, sin saber, la melodía que
mecerá mi corazón el resto de mis días.
Mientras ustedes duermen soy auténtico. Una autenticidad y una inocencia
que voy perdiendo conforme el alba se apodera del día.
viernes, 16 enero 2026
Ara nos toca vivir a vida. Ploraremos, cuan nos
toque, pero no imos a renunziar a las risas, a los abrazos, a la ilusión
y a los suenios.
*************************************
Ahora nos toca vivir la vida. Lloraremos, cuando nos toque, pero no
vamos a renunciar a las risas, a los abrazos, a la ilusión y a los
sueños.
jueves, 15 enero 2026
Quiero, si o tuyo me dixas, seguir
os tuyos trangos. Caminar por a estela que dixa a tuya fegura. Que me
guíes en os días de boira y me mostres o sol.
Quiero, si o tuyo me dixas, seguir a tuya rueda. Yo como buen gregario
prometo dar-te largos relevos para que prengas oxicheno.
Quiero, si o tuyo me dixas, no esbarrar-me masiau y estar lo más luen de
tu, a lo tuyo costau.
*************************************
Quiero, si tú me dejas, seguir tus pasos. Caminar
por la estela que deja tu figura. Que me guíes en los días de boira y me
enseñes el sol.
Quiero, si tú me dejas, seguir tu rueda. Yo como buen gregario prometo
darte largos relevos para que tomes oxígeno.
Quiero, si tú me dejas, no desviarme demasiado y estar lo más lejos de
ti, a tu lado.
miércoles, 14 enero 2026
Escribir ye bella cosa pareixiu a pensar en voz alta. Yo he estau
siempre de poco pensar antes de fablar. Por ixo, como canta Sabina, más
d'un beso me dioron y más d'un bofetón.
S'escribe para que queden constanzia d'as cosas, d'as más infimas, as
más chicas, as que brotan d'o puesto más recondito d'as tuyas tripas u
d'o tuyo corazón. Porque pienso que ye asinas como cal escribir,
pretando-se as tripas y emparando-se o corazón.
Escribir con a cabeza, vivir utilizando a razón, dar a lo pensamiento
tot o poder, ye anular-te como estar umano. Ye tal a limitazión
autoimpuesta, l'amputazión chenerada que nunca coseguirá estar feliz.
No piense as cosas tres vezes antes de fer-las. Puede que corra o risgo
de no fer pon.
*************************************
Escribir es algo parecido a pensar en voz alta. Yo he sido siempre de
poco pensar antes de hablar. Por eso, como canta Sabina, más de un beso
me dieron y más de un bofetón.
Se escribe para que queden constancia de las cosas, de las más ínfimas,
las más pequeñas, las que brotan del lugar más recóndito de tus tripas o
de tu corazón. Porque pienso que es así como hay que escribir,
apretándose las tripas y sujetándose el corazón.
Escribir con la cabeza, vivir utilizando la razón, dar al pensamiento
todo el poder, es anularte como ser humano. Es tal la limitación
autoimpuesta, la amputación generada que jamás coseguirá ser feliz.
No piense las cosas tres veces antes de hacerlas. Puede que corra el
riesgo de no hacer nada.
martes, 13 enero 2026
Creigo que les abrá pasau desaperzibiu que os sentimientos dominan a mía
existenzia: a sensibilidat, que me fa tan vulnerable y o querer vivir y
fer as cosas con pasión.
Vivimos en tiempos que nos convertimos en sospeitosos nomás por dar os
buen día con una riseta u vivir apasionadamén. Porque s'encargan que o
fastio nos corrompa.
Aprendié a vivir dende nino con o corazón por alto d'a razón. Y asinas
somos. Y no, no soi para cosa radical.
No tos dixez domesticar. Mantener a dignidat que ye lo unico que nos
queda. Luitaz por a vuestra salut. Recuperar a felizidat, porque soz
merecedores d'ella.
Y como no podeba estar d'unatro modo, no puedo dixar de zitar a José A.
Labordeta, ta dezir-tos que me marcho en a presenzia pero me quedo de
pensamiento.
Tos diría adiós, pero como escribió J. R. Jiménez, no sé con qué dezir-lo
porque agún no ye feita a mía callada palabra.
*************************************
Creo que les habrá pasado desapercibido que los sentimientos dominan mi
existencia: la sensibilidad, que me hace tan vulnerable y el querer
vivir y hacer las cosas con pasión.
Vivimos en tiempos que nos convertimos en sospechosos sólo por dar los
buenos días con una sonrisa o vivir apasionadamente. Porque se encargan
de que el hastío nos corrompa.
Aprendí a vivir desde niño con el corazón por encima de la razón. Y así
estamos. Y no, no soy para nada radical.
No os dejéis domesticar. Mantener la dignidad que es lo único que nos
queda. Luchad por vuestra salud. Recuperar la felicidad, porque sois
merecedores de ella.
Y como no podía ser de otro modo, no puedo dejar de citar a José A.
Labordeta, para deciros que me marcho en la presencia pero me quedo de
pensamiento.
Os diría adiós, pero como escribió J. R. Jiménez, no sé con qué decirlo
porque aún no está hecha mi callada palabra.
lunes, 12 enero 2026
Carlos Juan Borroy (10 de Julio de 1965, Caspe-Zaragoza) ye debán de tot
Ferroviario, una d'as zagueras profesions romanticas que quedan.
S'educa entre o colechio La Salle y l'Instituto Nazional de Bachillerato
Mixto 9 de Zaragoza.
Unas oposizions le levan con tasamén 18 años a dixar a suya tierra y a
suya chen y desplazar-se a Euskadi, do vive 23 años que le marcan o
carauter y a personalidat que poseye. Dezaga d'un treslado de zinco años
a Gijón (Asturias), a tierra d'o gran Nacho Vegas, torna a Zaragoza do
reside en l'autualidat.
Leva dos años escribindo relatos curtos y microrrelatos, fendo
colaborazions en blogs de cultura aragonesa y en l'autualidat ye
finalista d'a Primera Beca ACVF de Literatura dedicada a Pío Baroja.
O corazón no ye un musclo, ni sisquiera un organo. Ye un estau de l'alma.
Espezialmén ta un escritor como Carlos Juan Borroy.
Carlos Juan Borroy, caspolino, aragonés, dotau d'una capazidat insólita
en a nuestra literatura ta conziliar a tradizión con a posmodernidad.
Poseye una voz individual, no sozmetida a los designios literarios d'o
nuestro tiempo, tot y con estar fuertemén autual. A suya prosa, segura y
fresca, pansa d'espiguillas anque con trango firme por o mundo d'o
ferrocarril pero o que más nos emoziona ye que construye as imachens
d'esfuerzo y superazión más sosprendén d'os zagueros años. Y lo millor
ye que ye cargau de futuro.
(D'o prelogo -Isabel Álvarez- d'a novela Berto y Iguacel. Una vida
soniada, 2014.)
*************************************
Carlos Juan Borroy (10 de Julio de 1965, Caspe-Zaragoza) es ante todo
Ferroviario, una de las últimas profesiones románticas que quedan.
Se educa entre el colegio La Salle y el Instituto Nacional de
Bachillerato Mixto 9 de Zaragoza.
Unas oposiciones le llevan con apenas 18 años a dejar su tierra y su
gente y desplazarse a Euskadi, donde vive 23 años que le marcan el
carácter y la personalidad que posee. Tras un traslado de cinco años a
Gijón (Asturias), la tierra del gran Nacho Vegas, regresa a Zaragoza
donde reside en la actualidad.
Lleva dos años escribiendo relatos cortos y microrrelatos, haciendo
colaboraciones en blogs de cultura aragonesa y en la actualidad es
finalista de la Primera Beca ACVF de Literatura dedicada a Pío Baroja.
El corazón no es un músculo, ni siquiera un órgano. Es un estado del
alma. Especialmente para un escritor como Carlos Juan Borroy.
Carlos Juan Borroy, caspolino, aragonés, dotado de una capacidad
insólita en nuestra literatura para conciliar la tradición con la
posmodernidad. Posee una voz individual, no sometida a los designios
literarios de nuestro tiempo, a pesar de ser fuertemente actual. Su
prosa, segura y fresca, pasa de puntillas aunque con paso firme por el
mundo del ferrocarril pero lo que más nos emociona es que construye las
imágenes de esfuerzo y superación más sorprendentes de los últimos años.
Y lo mejor es que está cargado de futuro.
(Del prólogo -Isabel Álvarez- de la novela Berto e Iguacel. Una vida
soñada, 2014.)
domingo, 11 enero 2026
Creigo que no tos abrá pasau desaperzibiu que os sentimientos dominan a
mía existenzia: a sensibilidat, que me fa tan vulnerable y o querer
vivir y fer as cosas con pasión.
Vivimos en tiempos que nos convertimos en sospeitosos nomás por dar os
buen día con una riseta u vivir apasionadamén. Porque s'encargan que o
fastio nos corrompa.
Aprendié a vivir dende nino con o corazón por alto d'a razón. Y asinas
somos. Y no, no soi para cosa radical.
No tos dixez domesticar. Mantener a dignidat que ye lo unico que nos
queda. Luitaz por a vuestra salut. Recuperar a felizidat, porque soz
merecedores d'ella.
Y como no podeba estar d'unatro modo, no puedo dixar de zitar a José A.
Labordeta, ta dezir-tos que me marcho en a presenzia pero me quedo de
pensamiento.
Tos diría adiós, pero como escribió J. R. Jiménez, no sé con qué dezir-lo
porque agún no ye feita a mía callada palabra.
*************************************
Creo que no os habrá pasado desapercibido que los sentimientos dominan
mi existencia: la sensibilidad, que me hace tan vulnerable y el querer
vivir y hacer las cosas con pasión.
Vivimos en tiempos que nos convertimos en sospechosos sólo por dar los
buenos días con una sonrisa o vivir apasionadamente. Porque se encargan
de que el hastío nos corrompa.
Aprendí a vivir desde niño con el corazón por encima de la razón. Y así
estamos. Y no, no soy para nada radical.
No os dejéis domesticar. Mantener la dignidad que es lo único que nos
queda. Luchad por vuestra salud. Recuperar la felicidad, porque sois
merecedores de ella.
Y como no podía ser de otro modo, no puedo dejar de citar a José A.
Labordeta, para deciros que me marcho en la presencia pero me quedo de
pensamiento.
Os diría adiós, pero como escribió J. R. Jiménez, no sé con qué decirlo
porque aún no está hecha mi callada palabra.
viernes, 9 enero 2026
«Trista cosa ye no tener amigos, pero más triste ha d'estar no tener
enemigos, porque qui enemigos no tienga, siñal que no tiene: ni taliento
que faiga uembra, ni valor que le esbaruquían, ni onor que le mormostíen,
ni biens que le angluzionen, ni cosa buena que le envidien».
Baltasar Gracián, un d'os nuestros.
*************************************
«Triste cosa es no tener amigos, pero más triste debe ser no tener
enemigos, porque quien enemigos no tenga, señal de que no tiene: ni
talento que haga sombra, ni valor que le teman, ni honra que le
murmuren, ni bienes que le codicien, ni cosa buena que le envidien».
Baltasar Gracián, uno de los nuestros.
jueves, 8 enero 2026
I hai días que son como tardes de domingo, meses d'abril disfrazados de
noviembre, i hai años que se miden por semanas amargas.
No podemos permitir que a la nuestra vida le pueda o sinvivir.
Que torne a brillar o nuestro mes d'abril, o nuestro día espezial, l'año
d'a nuestra vida.
Emos de tornar a vivir. Y uei puede estar o primer día.
*************************************
Hay días que son como tardes de domingo, meses de abril disfrazados de
noviembre, hay años que se miden por semanas amargas.
No podemos permitir que a nuestra vida le pueda el sinvivir.
Que vuelva a brillar nuestro mes de abril, nuestro día especial, el año
de nuestra vida.
Tenemos que volver a vivir. Y hoy puede ser el primer día.
miércoles, 7 enero 2026
Nomás tenemos una vida. Un perzentache mui elevau d'as personas que
viven en mundos desarrollaus la desaproveitará por causas propias u
allenas.
Yo nomás tiengo una vida, d'a cuala ya he consumiu más d'as tres
cuartenas partes, alazetada en fracasos, caidas y vueltas a empezar,
trepuzons y aduyas a devantar, exilio, compromiso, desleyaltaz, desamor,
traiduría, umora, amor, aire y o tuyo.
Cuan tres cuartenas partes d'a mía vida han transcorriu asinas, dixa-me,
siñor dios, pasar o zaguero cuarto d'ora con a chen que me quiere y con
a chen que quiere pasar ixe cuarto d'ora con yo. Imos, con a chen que me
salga d'os uegos. Que yo no trié venir, pero soi dueño de triar salir.
*************************************
Sólo tenemos una vida. Un porcentaje muy elevado de las personas que
viven en mundos desarrollados la desaprovechará por causas propias o
ajenas.
Yo solo tengo una vida, de la cual ya he consumido más de las tres
cuartas partes, cimentada en fracasos, caidas y vueltas a empezar,
tropiezos y ayudas a levantar, exilio, compromiso, deslealtades,
desamor, traición, dolor, amor, aire y tu.
Cuando tres cuartas partes de mi vida han transcurrido así, déjame,
señor dios, pasar el último cuarto de hora con la gente que me quiere y
con la gente que quiere pasar ese cuarto de hora conmigo. Vamos, con la
gente que me salga de los huevos. Que yo no elegí venir, pero soy dueño
de elegir salir.
martes, 6 enero 2026
Recuperar a capazidat de soniar ye recuperar a capazidat d'amar. Ye
recuperar a riseta cuan se plora, ye recuperar as carizias en as tardes
de fredo.
Recuperar a capazidat de soniar ye recuperar parte d'a nuestra nineza,
ye tornar a tener quinze años, ye fer de cada lusco una madrugada.
Recuperar a capazidat de soniar ye tender una mano cuan os brazos son
caitos, ye tirar d'o carro en caminos pedregosos, ye compartir una
cantimplora en o desierto.
Recuperar a capazidat de soniar ye recuperar-te a tu, ye recuperar a
locura d'a tuya boca, ye encapinar-me con o tuyo aroma, ye o baile, a
mosica, a escritura.
Recuperar a capazidat de soniar ye recuperar a las musas trasbatidas, ye
chugar a caballo ganador, ye recuperar a vida.
*************************************
Recuperar la capacidad de soñar es recuperar la capacidad de amar. Es
recuperar la sonrisa cuando se llora, es recuperar las caricias en las
tardes de frío.
Recuperar la capacidad de soñar es recuperar parte de nuestra niñez, es
volver a tener quince años, es hacer de cada anochecer una madrugada.
Recuperar la capacidad de soñar es tender una mano cuando los brazos
están caídos, es tirar del carro en caminos pedregosos, es compartir una
cantimplora en el desierto.
Recuperar la capacidad de soñar es recuperarte a ti, es recuperar la
locura de tu boca, es emborracharme con tu aroma, es el baile, la
música, la escritura.
Recuperar la capacidad de soñar es recuperar a las musas adormecidas, es
jugar a caballo ganador, es recuperar la vida.
lunes, 5 enero 2026
O lupo nunca mincha calabres, ni d'animals, ni de personas; pasa tota a
suya vida con una parella, no s'apareya con a suya mai ni con a suya
chirmana; ye un animal monogamo, no engaña.
Si un sozio muere, o lupo permanexe solo; conoxe bien a los suyos
chicos: ye l'unico animal que aduya a los suyos pais dimpués d'una
profunda viellera y les traye comida.
Cuan matas a un lupo, te mira a los uellos dica que a suya alma
l'abandona; ye 25% más intelichén que o can más intelichén, y ye l'unico
animal que no obedexe a l'entrenamiento.
*************************************
El lobo nunca come cadáveres, ni de animales, ni de personas; pasa toda
su vida con una pareja, no se aparea con su madre ni con su hermana; es
un animal monógamo, no engaña.
Si un socio muere, el lobo permanece solo; conoce bien a sus pequeños:
es el único animal que ayuda a sus padres después de una profunda vejez
y les trae comida.
Cuando matas a un lobo, te mira a los ojos hasta que su alma lo
abandona; es 25% más inteligente que el perro más inteligente, y es el
único animal que no obedece al entrenamiento.
domingo, 4 enero 2026
Como deziba François Mauriac, a muerte no nos furta os seres
amaus. A lo contrario, nos los alza y nos los inmortaliza en a memoria.
A vida sí que nos los furta muitas vezes y definitivamén.
*************************************
Como decía François Mauriac, la muerte no nos roba los seres
amados. Al contrario, nos los guarda y nos los inmortaliza en el
recuerdo. La vida sí que nos los roba muchas veces y definitivamente.
sábado, 3 enero 2026
O plan ye marcau y ye fazil. En 2026 cumplo toz os míos deseyos y soi
feliz.
A libel esportivo en a temporada 2026/27 aszendemos y en 2028 ganamos a
Liga y a Champions. Asinas de senzillo.
*************************************
El plan está marcado y es fácil. En 2026 cumplo todos mis deseos y soy
feliz.
A nivel deportivo en la temporada 2026/27 ascendemos y en 2028 ganamos
la Liga y la Champions. Así de sencillo.
viernes, 2 enero 2026
EFEMÉRIDE: Uei, 2 de Chinero, se cumplen 1.986 años en que a Santisma Pilarín se presentó en carne mortal, UELLO A lo DATO, en carne
mortal a la ribera d'o rido Ebro ta arenguiar a l'apostol xenofobo
Santiago y a suya banda, para que no se desanimase por a tozudez d'as
chens mañas a la conversión y tallase o cuello a toz os moros que podese.
Ta zelebrar-lo, o 12 d'Octubre a Guardia Zivil se mete de Gala y os
Exerzitos desfilan debán d'os Borbones y Pilarín aposa sin manto en o
suyo camerín, para que no se le olbide o fredo que pasó o 2 de chinero
de l'año 40 y o mundo entero pelegrina dica Santiago de Compostela ta
adorar a l'inventor d'o "Santiago y zarra España": Tiago Matamoros.
*************************************
EFEMÉRIDE: Hoy, 2 de Enero, se cumplen 1.986 años en que la Santisma Pilarín se presentó en carne mortal, OJO AL DATO, en carne
mortal a la orilla del río Ebro para arengar al apóstol xenófobo
Santiago y su banda, para que no se desanimara por la tozudez de las
gentes mañas a la conversión y cortara el cuello a todos los moros que
pudiera.
Para celebrarlo, el 12 de Octubre la Guardia Civil se pone de Gala y los
Ejércitos desfilan ante los Borbones y Pilarín posa sin manto en su
camerín, para que no se le olvide el frío que pasó el 2 de enero del año
40 y el mundo entero peregrina hasta Santiago de Compostela para adorar
al inventor del "Santiago y cierra España": Tiago Matamoros.
jueves, 1 enero 2026
As alversidaz te fan crexer como persona. Superar-las te fan más fuerte
emozionalmén, pero no puez luitar a tota costa contra ellas.
Tot tiene un prozeso, un tiempo y ye mui importán estar conszién d'ixo.
Ye fundamental, y lo más importán, comprender isto.
Os duelos cal pasar-los. No s'ha de pasar pachina d'un prozeso doloroso
sin aber-lo superar-lo, pus l'arrozegamos por muito tiempo. Y emos de
comprender que i hai zircunstanzias que no ye en as nuestras manos
solventar.
A vida nos mete a preba constanmén. Ye una corrida de fondo con
obstaclos y como tal, emos de dosificar-nos.
Tot isto no significa que aigamos de que tener miedo. A lo contrario,
cal vivir sin espantos, escuitando a lo nuestro corazón, amando sin
tiempo ni mida, fendo a riseta/fendo a riseta siempre encara sabendo que
dar os buen día con una riseta en a boca nos convierte en sospeitosos.
Pero sabemos que nos trobaremos con trabetas y obstaclos que emos
d'estar paraus ta superar-los.
A felizidat reside en vivir estando en paz con nusatros mesmos. Y tot
requiere o suyo tiempo: superar a soledat, as ausenzias, os desamors, as
alversidaz...
¡¡Feliz año!!
*************************************
Las adversidades te hacen crecer como persona.
Superarlas te hacen más fuerte emocionalmente, pero no puedes luchar a
toda costa contra ellas.
Todo tiene un proceso, un tiempo y es muy importante ser consciente de
ello. Es fundamental, y lo más importante, comprender esto.
Los duelos hay que pasarlos. No se debe pasar página de un proceso
doloroso sin haberlo superarlo, pues lo arrastramos por mucho tiempo. Y
debemos comprender que hay circunstancias que no está en nuestras manos
solventar.
La vida nos pone a prueba constantemente. Es una carrera de fondo con
obstáculos y como tal, debemos dosificarnos.
Todo esto no significa que debamos que tener miedo. Al contrario, hay
que vivir sin miedos, escuchando a nuestro corazón, amando sin tiempo ni
medida, sonriendo siempre aun sabiendo que dar los buenos días con una
sonrisa en la boca nos convierte en sospechosos. Pero sabemos que nos
encontraremos con zancadillas y obstáculos que debemos estar preparados
para superarlos.
La felicidad reside en vivir estando en paz con nosotros mismos. Y todo
requiere su tiempo: superar la soledad, las ausencias, los desamores,
las adversidades...