Ayer estió Santa Águeda. Pero tamién estió o 49º añals de
l'asesinato de Vicente Basanta López, un d'os suzesos más cruels d'a
transizión española en a ziudat de Zaragoza.
Vicente yera un arbañil en paro, de tan solo 31 años, cuan o polizía
armada Franzisco Tovar Tovar le eszarralló tres tiros por a espalda
mientres pasiaba con a suya muller y os suyos dos fillos, estando estase
de servizio.
O suyo delito, realizar una pintada en as tapias de l'antiga fabrica
d'Alumalsa, en a carrera Santa Xema d'o Bario San José, que rezaba
Treballo, sí. Polizía, no.
Han pasau 49 años y agún no se feito chustizia con iste choven, que ara
tendría 80 años, con o cual me quedo con a declarazión d'a suya casera
en o chuizio militar y sumarísimo que tenió, en o cual dengún podió
aportar prebas y en cada apelazión a instanzias superiors a familia se
trobaba con a respuesta de "feitos chuzgaus".
Ignacia, a casera de Vicente, declaró que “Vicente yera mui bueno, mui
amoroso con yo, regalando-me en bella ocasión flors, plantas y paxaros.”
****************************************
Ayer fue Santa Águeda. Pero también fue el 49º aniversario del asesinato
de Vicente Basanta López, uno de los sucesos más crueles de la
transición española en la ciudad de Zaragoza.
Vicente era un albañil en paro, de tan solo 31 años, cuando el policía
armada Francisco Tovar Tovar le descerrajó tres tiros por la espalda
mientras paseaba con su mujer y sus dos hijos, estando fuera de
servicio.
Su delito, realizar una pintada en las tapias de la antigua fábrica de
Alumalsa, en la calle Santa Gema del Barrio San José, que rezaba
Trabajo, sí. Policía, no.
Han pasado 49 años y todavía no se hecho justicia con este joven, que
ahora tendría 80 años, con el que me quedo con la declaración de su
casera en el juicio militar y sumarísimo que tuvo, en el cual nadie pudo
aportar pruebas y en cada apelación a instancias superiores la familia
se encontraba con la respuesta de "hechos juzgados".
Ignacia, la casera de Vicente, declaró que “Vicente era muy bueno, muy
cariñoso conmigo, regalándome en alguna ocasión flores, plantas y
pájaros.”
jueves, 5 febrero 2026
En relativamén poco tiempo m'he dau cuenta que no amenesto a muita chen
ta poder estar yo. Que yo soi una unidat indivisible y que puedo plegar
a estar feliz por o mío mesmo. QUE PUEDO PRESZINDIR DE MUITO D'O que ME
RODEYA. Que tiengo una valor propia que agún no he meso en venda porque
no soi un vendiu. Lo regalo. Que soi capaz de fer o que me proponga y
fer-lo meyanamén bien. Que no he amenestiu ir a la Universidat ta plegar
dica aquí. Que creo en a pureza d'os míos sentimientos y que localizo
nomás con a uellada a lo traidor. Apuro dica as zagueras consecuenzias o
dito "libra-me siñor d'as auguas mansas, que d'as bravas ya me libraré
yo." A leyaltat ye o camino. O compromiso y chugar ye a fin.
He feito tanto, con tan poco en ista vida que ara sería capaz de fer
cualsequier cosa con cuasi cosa.
De momento me posaré a asperar a recuperar l'orgüello d'o luitador, d'o
guerrero infinito, de l'ombre y conforme me vaiga recargando, conforme
me vaiga convenzendo, m'iré alixerando de paramento, ta convertir-me en
unatra cosa, más limpia, más pura, con menos peso, más lixera y diafana.
Más facil de comprender.Y, por fin, podré mirar-tos a los uellos cuan
fablo, porque a mía conzenzia será libre de carga y pura. Serán atros os
que baixarán a suya uellada a lo mío trango y os que o remordimiento les
furtará o suenio.
YO ARA SONIARÉ. Y PRECURARÉ QUE Os míos SUENIOS QUEDEN ESCRITOS.
****************************************
En relativamente poco tiempo me he dado cuenta que no necesito a mucha
gente para poder ser yo. Que yo soy una unidad indivisible y que puedo
llegar a ser feliz por mi mismo. QUE PUEDO PRESCINDIR DE MUCHO DE LO QUE
ME RODEA. Que tengo un valor propio que todavía no he puesto en venta
porque no soy un vendido. Lo regalo. Que soy capaz de hacer lo que me
proponga y hacerlo medianamente bien. Que no he necesitado ir a la
Universidad para llegar hasta aquí. Que creo en la pureza de mis
sentimientos y que localizo sólo con la mirada al traidor. Apuro hasta
las últimas consecuencias el dicho "líbrame señor de las aguas mansas,
que de las bravas ya me libraré yo." La lealtad es el camino. El
compromiso y jugársela es el fin.
He hecho tanto, con tan poco en esta vida que ahora sería capaz de hacer
cualquier cosa con casi nada.
De momento me sentaré a esperar a recuperar el orgullo del luchador, del
guerrero infinito, del hombre y conforme me vaya recargando, conforme me
vaya convenciendo, me iré aligerando de equipaje, para convertirme en
otra cosa, más limpia, más pura, con menos peso, más ligera y diáfana.
Más facil de comprender.Y, por fin, podré miraros a los ojos cuando
hablo, porque mi conciencia estará libre de carga y pura. Serán otros
los que bajarán su mirada a mi paso y los que el remordimiento les
robará el sueño.
YO AHORA SOÑARÉ. Y PROCURARÉ QUE MIS SUEÑOS QUEDEN ESCRITOS.
miércoles, 4 febrero 2026
L'amor ye un camino d'espinos. Un camino de brasas que sabes que has de
travesar. Ye difizil. Dengún dizió que amar estase fazil. S'ameneste fé,
muita asperanza, sinzeridat sin limites y un refirme mutuo que bai dillá
d'a leyaltat.
Y a leyaltat ye importán, a comprensión, o desipar as dudas, a fe ziega
y apoyar y creyer en os proyeutos d'a tuya parella.
Tot isto chunto, nos fa crexer como personas, tot y con as dudas, o
tiempo siempre mete a cadagún en o suyo puesto.
Amenestemos lo millor d'un ta l'atro. Lo millor, no ye garra fatera.
Templanza, equilibrio, confianza y besos que plegan en a nuei en a
distanzia. Un se torna torpe sin a suya aduya, cuasi inutil.
****************************************
El amor es un camino de espinos. Un camino de ascuas que sabes que debes
atravesar. Es difícil. Nadie dijo que amar fuese fácil. Se necesita fé,
mucha esperanza, sinceridad sin límites y un apoyo mutuo que vaya más
allá de la lealtad.
Y la lealtad es importante, la comprensión, el disipar las dudas, la fe
ciega y apoyar y creer en los proyectos de tu pareja.
Todo esto junto, nos hace crecer como personas, a pesar de las dudas, el
tiempo siempre pone a cada uno en su sitio.
Necesitamos lo mejor de uno hacia el otro. Lo mejor, no es ninguna
tontería.
Templanza, equilibrio, confianza y besos que llegan en la noche en la
distancia. Uno se vuelve torpe sin su ayuda, casi inútil.
martes, 3 febrero 2026
Pensaba en a importanzia que confíen en tu. Ye bella cosa que a lo mío
m'ha faltau y tiengan por seguro que se pasa mui mal. A no reconoixenzia,
o ningunear o tuyo treballo, desvivir solo.
Toz amenestemos de refirmes, de recompensas, de personas que aposten por
tu, de no sentir-te nomás debán d'un obchetivo.
Siempre l'he teniu pendién. Dica o pior estudián se merexe una
oportunidat, una confianza, no sentir-se solo.
Cadagún emos viviu istas situazions de forma distinta. Pero dengún ye
más que unatro.
No s'olbiden que a personalidat y as buenas personas no las dan os
títols ni os diplomas.
****************************************
Pensaba en la importancia de que confíen en ti. Es algo que a mi me ha
faltado y tengan por seguro que se pasa muy mal. El no reconocimiento,
el ningunear tu trabajo, desvivir solo.
Todos necesitamos de apoyos, de recompensas, de personas que apuesten
por ti, de no sentirte solo ante un objetivo.
Siempre lo he tenido pendiente. Hasta el peor estudiante se merece una
oportunidad, una confianza, no sentirse solo.
Cada uno hemos vivido estas situaciones de forma distinta. Pero nadie es
más que otro.
No se olviden que la personalidad y las buenas personas no las dan los
títulos ni los diplomas.
lunes, 2 febrero 2026
Pasaba oras, días enters posada en una cadiera d'a estazión veyendo
pasar os trens. Observaba como o Chefe d'Estazión daba trango a los de
mercaderías, como cruzaban os de viacheros con personas cargadas
d'ilusions buscando nuevos destins, s'entreteneba veyendo treballar a
las brigadas que apañaban a vía u a los equipos d'o servizio electrico
cuan lo feban con os siñals que no funzionaban.
En a cantina yera conoxida como a loca d'a estazión. Sin saber más
d'ella, nian o suyo nombre, sin conoxer os suyos suenios.
Un día se presentó en l'andador d'a estazión con una maleta cargada
d'ilusión y asperanza presta a viachear, a conoxer atros mundos, a vivir
atras vidas.
A dixar dezaga a tota ixa chen grisa que se burlaba d'ella y que nunca
tendrían a valor de buscar un mundo de colors.
Y sola, con a suya maleta, se puyó a lo primer tren que paró en aquella
estazión en a cuala tanto tiempo i eba pasau; en a cuala eba comprendiu,
en silenzio, que os trens no son ta veyer-los pasar, sino ta puyar-se a
els.
Y asinas ye como se fuo en aquel tren d'asperanza a la ziudat d'o goyo.
****************************************
Pasaba horas, días enteros sentada en un banco de la estación viendo
pasar los trenes. Observaba como el Jefe de Estación daba paso a los de
mercancías, como cruzaban los de viajeros con personas cargadas de
ilusiones buscando nuevos destinos, se entretenía viendo trabajar a las
brigadas que reparaban la vía o a los equipos del servicio eléctrico
cuando lo hacían con las señales que no funcionaban.
En la cantina era conocida como la loca de la estación. Sin saber más de
ella, ni tan siquiera su nombre, sin conocer sus sueños.
Un día se presentó en el andén de la estación con una maleta cargada de
ilusión y esperanza dispuesta a viajar, a conocer otros mundos, a vivir
otras vidas.
A dejar atrás a toda esa gente gris que se burlaba de ella y que nunca
tendrían el valor de buscar un mundo de colores.
Y sola, con su maleta, se subió al primer tren que paró en aquella
estación en la que tanto tiempo había pasado; en la que había
comprendido, en silencio, que los trenes no están para verlos pasar,
sino para subirse a ellos.
Y así es como se fue en aquel tren de esperanza a la ciudad de la
alegría.
domingo, 1 febrero 2026
Zagueramén cuan escribo lo foi con sangre y
utilizo o mío corazón de tintero. Conforme pasa o tiempo tiens menos que
ocultar y más que mostrar. Te das cuenta de matiz que anteriormén
pasaban desaperzibius y tiens a gosadía sufizién ta no callar-te cosa.
As cosas, como qui no quiere a cosa, t'empezan a esvarar.
A memoria y a memoria son a compañía que no t'abandona. Miras a lo fren
reconoxendo as tuyas errors, mesmo pedindo mil vezes perdón por els,
pero sabendo a zenzia zierta que si tornases a naxer, los tornarías a
cometer.
Tiens agradeiximientos, ta un zarpato de personas, no más, que nunca
t'abandonoron y recorrioron paraches infinitos de soledat y resaca a lo
tuyo costau.
A vida a la fin ye complir un par de suenios y tener chicos momentos de
felizidat. A muitos se les escapa intentando trobar a felizidat. No
esiste. Son os pais.
****************************************
Últimamente cuando escribo lo hago con sangre y utilizo mi corazón de
tintero. Conforme pasa el tiempo tienes menos que ocultar y más que
enseñar. Te das cuenta de matices que anteriormente pasaban
desapercibidos y tienes la osadía suficiente para no callarte nada. Las
cosas, como quien no quiere la cosa, te empiezan a resbalar.
La memoria y el recuerdo son la compañía que no te abandona. Miras al
frente reconociendo tus errores, incluso pidiendo mil veces perdón por
ellos, pero sabiendo a ciencia cierta que si volvieses a nacer, los
volverías a cometer.
Tienes agradecimientos, para un puñado de personas, no más, que nunca te
abandonaron y recorrieron parajes infinitos de soledad y resaca a tu
lado.
La vida al final es cumplir un par de sueños y tener pequeños momentos
de felicidad. A muchos se les escapa intentando encontrar la felicidad.
No existe. Son los padres.