CICLISMO

 

 

Graham

Watson

 

 

Biciciclismo

 

 

 

 

 

Julián Sanz

Ultracycling Rider

 

 

ENLACES

 

Fisioterapia

 

Ongizatea

 

Vicente Basanta

 

Ánchel Conte

 

Ramón Acín

 

MPA

Museo Pedagógico

de Aragón

 

Mariano Gistaín

 

Zaragózame!

 

 

Ligallo de Fablans

 

 

Ayto. Caspe

 

Ayto. Zaragoza

 

Niemeyer Center

Avilés

 

Fundación Picasso

 

Aragón

El viaje fascinante

 

 

 

Almendrón

 

Gaiters d'Aragón

 

 

 

 

Amai TLP

 

Navega por Aragón

 

Charrando.com

 

Chuntos por l'Aragonés

 

Redaragón

 

 

 

Villa de Balmaseda

 

Guggenghein Bilbao

 

instituto cervantes

 

 

 

PRENSA

 

 

 

El Periódico de Aragón

 

El Correo

 

Gara

 

Nueva España

 

El Comercio

 

Público

 

La República

 

radiohuesca

 

Aragón Radio

 

Rebelión

 

El inconformista digital

 

+links

 

 

Carlos Juan

 

 

 

 

O mío rencón www.carlosjuan.net  O mío rencón

 

 

Tfno. 648 09 09 39

Escríbanme

Fisioterapia Ongizatea

 

Diplomada

Verónica Juan Capilla.     Balmaseda-Bizkaia

Cita: 665 240 971

Formación académica

 

O rencón d'acordanza/El rincón de la memoria

(webteca)

 

 

Los curas siempre pasan a la misma hora

Relato Corto

 

La Estación del Silencio

 

 

Sala de Exposiciones

53 obras pictóricas de Basilio Allende

 

 

 

miércoles, 21 enero 2026

 

A primera vez que veyié a Ríos estió en Caspe, con 14 años, cuan chiraba con Estraños en o Escarapate. Lo torné a veyer meses más tarde en a plaza de toros de Zaragoza. A l'año siguién chiró o Rock&Ríos tamién en a plaza de toros en Zaragoza y dende alavez l'he visto en cadaguna d'os suyos chiras. En Teruel, en Madrit, en Bilbao... si as planetas s'alineyan, o prosimo mes de marzo lo veyeré por decimoquinta vez, a las suyas 82 años, en l'Auditorio de Zaragoza en o suyo chira "O zaguero Vals". Ha meso a banda sonora d'a mía vida.

 

*************************************

 

La primera vez que vi a Ríos fue en Caspe, con 14 años, cuando giraba con Extraños en el Escaparate. Lo volví a ver meses más tarde en la plaza de toros de Zaragoza. Al año siguiente giró el Rock&Ríos también en la plaza de toros en Zaragoza y desde entonces lo he visto en cada una de sus giras. En Teruel, en Madrid, en Bilbao... si los planetas se alinean, el próximo mes de marzo lo veré por decimoquinta vez, a sus 82 años, en el Auditorio de Zaragoza en su gira "El último Vals". Ha puesto la banda sonora de mi vida.

 

martes, 20 enero 2026

 

No amenesto fer un exerzizio de memoria mui gran ta recordar a mía primera escolarizazión en as escuelas d'a Badina, o treslado de Caspe a Zaragoza, a fundazión d'un Club de Futbol Sala que plegó a chugar en Primera Nazional, as mías oposizions de Feve y de lo orgulloso que se sintió o mío pai, d'o mío cuasi cuarteno de sieglo de vida en o País Basco, veyer complir a mayoría d'edat a Verónica Libertat, fundar y chugar l'o Kadagua Eskubaloi Elkartea, quitar o títol de Libel II d'iste esporte, correr 12 años en ziclismo, sin pena ni gloria, pero yera como un toro, dentro d'os 60 kg. que m'exichiba o medico.
Memoria a mía treslado a Xixón, as mías primeras sidras, os míos compañers de treballo, o chito d'a enfermedat...
Memoria a l'equipo femenino d'a Calzada de Xixón, que me permitió fer l'año de practicas para que me dase o títol a española.
Memoria, grosso modo, a mía treslado a Zaragoza y poca cosa más.
Pescar siluros de 60 kg y seguir onsos por Ansó, l'azidén de Fago, o programa radiofonico de 8 oras como Omenache a Labordeta, viacheando a Madrit y a Caspe ta dar a mesma charrada... A modo d'esbozo, pareixe una vida amplia, pero con tintes de fracaso. D'os cuals nunca me devantaré.

 

*************************************

 

No necesito hacer un ejercicio de memoria muy grande para recordar mi primera escolarización en las escuelas de La Balsa, el traslado de Caspe a Zaragoza, la fundación de un Club de Fútbol Sala que llegó a jugar en Primera Nacional, mis oposiciones de Feve y de lo orgulloso que se sintió mi padre, de mi casi cuarto de siglo de vida en el País Vasco, ver cumplir la mayoría de edad a Verónica Libertad, fundar y jugar el el Kadagua Eskubaloi Elkartea, sacar el título de Nivel II de este deporte, correr 12 años en ciclismo, sin pena ni gloria, pero estaba como un toro, dentro de los 60 kg. que me exigía el médico.
Recuerdo mi traslado a Xixón, mis primeras sidras, mis compañeros de trabajo, el brote de la enfermedad...
Recuerdo al equipo femenino de La Calzada de Xixón, que me permitió hacer el año de prácticas para que me diese el título la española.
Recuerdo, grosso modo, mi traslado a Zaragoza y poca cosa más.
Pescar siluros de 60 kg y seguir osos por Ansó, el accidente de Fago, el programa radiofónico de 8 horas como Homenaje a Labordeta, viajando a Madrid y a Caspe para dar la misma charla... A modo de esbozo, parece una vida amplia, pero con tintes de fracaso. De los que nunca me levantaré.

 

lunes, 19 enero 2026

 

Dentró en a tabierna, do l'ambién yera irrespirable. Entre que un grupo d'ombres se chugaban os cuartos en una partida de cartas, ella cantaba sobre o eszenario d'o desencanto.
S'endrezó a la barra y pidió, como siempre, un vaso d'auguardién. Dengún le saludó, dengún notó a suya estanzia en o local.
Nomás, con una banda sonora ranzia y con sapia a amargor, apuró a suya copa. Dezaga d'ixa primera vinioron cuantas más, que acompañaba con aquel tabaco picau y que le fazioron perzibir que a banda d'aquel viello eszenario tocaba, musicada, a suya vida.
¨Torna a tocar, viello perdedor".

 

*************************************

 

Entró en la taberna, donde el ambiente era irrespirable. Mientras un grupo de hombres se jugaban los cuartos en una partida de cartas, ella cantaba sobre el escenario del desencanto.
Se dirigió a la barra y pidió, como siempre, un vaso de aguardiente. Nadie le saludó, nadie notó su estancia en el local.
Solo, con una banda sonora rancia y con sabor a amargura, apuró su copa. Detrás de esa primera vinieron varias más, que acompañaba con aquél tabaco picado y que le hicieron percibir que la banda de aquél viejo escenario tocaba, musicada, su vida.
¨Vuelve a tocar, viejo perdedor".

 

domingo, 18 enero 2026

 

A primera vez que veyié a Ríos estió en Caspe, con 14 años, cuan chiraba con Estraños en o Escarapate. Lo torné a veyer meses más tarde en a plaza de toros de Zaragoza. A l'año siguién chiró o Rock&Ríos tamién en a plaza de toros en Zaragoza y dende alavez l'he visto en cadaguna d'os suyos chiras. En Teruel, en Madrit, en Bilbao... si as planetas s'alineyan, o prosimo mes de marzo lo veyeré por decimoquinta vez, a las suyas 82 años, en l'Auditorio de Zaragoza en o suyo chira "O zaguero Vals". Ha meso a banda sonora d'a mía vida.

 

*************************************

 

La primera vez que vi a Ríos fue en Caspe, con 14 años, cuando giraba con Extraños en el Escaparate. Lo volví a ver meses más tarde en la plaza de toros de Zaragoza. Al año siguiente giró el Rock&Ríos también en la plaza de toros en Zaragoza y desde entonces lo he visto en cada una de sus giras. En Teruel, en Madrid, en Bilbao... si los planetas se alinean, el próximo mes de marzo lo veré por decimoquinta vez, a sus 82 años, en el Auditorio de Zaragoza en su gira "El último Vals". Ha puesto la banda sonora de mi vida.

 

sábado, 17 enere 2026

 

Me cuaca estar despierto entre que os de demás duermen. Me da a sensazión que ye l'unico momento en que soi y me dixan estar. Dengún me fa preguntas cuan digo que soi aragonés, ni pareixco sospeitoso si una riseta esboza o mío rostro, dengún me pregunta en qué prenso cuan me quedo colgau d'a suya riseta, ni s'aprezisan a fer chuizios de valor si una glarima, sin motivo aparén, recorre o mío tuixo. Soi capaz d'esculpir castiellos en l'aire u componer, sin saber, a melodía que cunará o mío corazón a resta d'os míos días.
Mientres vustés duermen soi autentico. Una autentizidat y una inozenzia que voi perdendo aconforme l'alba s'apodera d'o día.

 

*************************************

 

Me gusta estar despierto mientras los demás duermen. Me da la sensación que es el único momento en que soy y me dejan ser. Nadie me hace preguntas cuando digo que soy aragonés, ni parezco sospechoso si una sonrisa esboza mi rostro, nadie me pregunta en qué pienso cuando me quedo colgado de su sonrisa, ni se apresuran a hacer juicios de valor si una lágrima, sin motivo aparente, recorre mi mejilla. Soy capaz de esculpir castillos en el aire o componer, sin saber, la melodía que mecerá mi corazón el resto de mis días.
Mientras ustedes duermen soy auténtico. Una autenticidad y una inocencia que voy perdiendo conforme el alba se apodera del día.

 

 

viernes, 16 enero 2026

 

Ara nos toca vivir a vida. Ploraremos, cuan nos toque, pero no imos a renunziar a las risas, a los abrazos, a la ilusión y a los suenios.

 

*************************************

 

Ahora nos toca vivir la vida. Lloraremos, cuando nos toque, pero no vamos a renunciar a las risas, a los abrazos, a la ilusión y a los sueños.

 

jueves, 15 enero 2026

 

Quiero, si o tuyo me dixas, seguir os tuyos trangos. Caminar por a estela que dixa a tuya fegura. Que me guíes en os días de boira y me mostres o sol.
Quiero, si o tuyo me dixas, seguir a tuya rueda. Yo como buen gregario prometo dar-te largos relevos para que prengas oxicheno.
Quiero, si o tuyo me dixas, no esbarrar-me masiau y estar lo más luen de tu, a lo tuyo costau.

 

*************************************

 

Quiero, si tú me dejas, seguir tus pasos. Caminar por la estela que deja tu figura. Que me guíes en los días de boira y me enseñes el sol.
Quiero, si tú me dejas, seguir tu rueda. Yo como buen gregario prometo darte largos relevos para que tomes oxígeno.
Quiero, si tú me dejas, no desviarme demasiado y estar lo más lejos de ti, a tu lado.

 

miércoles, 14 enero 2026

 

Escribir ye bella cosa pareixiu a pensar en voz alta. Yo he estau siempre de poco pensar antes de fablar. Por ixo, como canta Sabina, más d'un beso me dioron y más d'un bofetón.
S'escribe para que queden constanzia d'as cosas, d'as más infimas, as más chicas, as que brotan d'o puesto más recondito d'as tuyas tripas u d'o tuyo corazón. Porque pienso que ye asinas como cal escribir, pretando-se as tripas y emparando-se o corazón.
Escribir con a cabeza, vivir utilizando a razón, dar a lo pensamiento tot o poder, ye anular-te como estar umano. Ye tal a limitazión autoimpuesta, l'amputazión chenerada que nunca coseguirá estar feliz.
No piense as cosas tres vezes antes de fer-las. Puede que corra o risgo de no fer pon.

 

*************************************

 

Escribir es algo parecido a pensar en voz alta. Yo he sido siempre de poco pensar antes de hablar. Por eso, como canta Sabina, más de un beso me dieron y más de un bofetón.
Se escribe para que queden constancia de las cosas, de las más ínfimas, las más pequeñas, las que brotan del lugar más recóndito de tus tripas o de tu corazón. Porque pienso que es así como hay que escribir, apretándose las tripas y sujetándose el corazón.
Escribir con la cabeza, vivir utilizando la razón, dar al pensamiento todo el poder, es anularte como ser humano. Es tal la limitación autoimpuesta, la amputación generada que jamás coseguirá ser feliz.
No piense las cosas tres veces antes de hacerlas. Puede que corra el riesgo de no hacer nada.

 

 

martes, 13 enero 2026

 

Creigo que les abrá pasau desaperzibiu que os sentimientos dominan a mía existenzia: a sensibilidat, que me fa tan vulnerable y o querer vivir y fer as cosas con pasión.
Vivimos en tiempos que nos convertimos en sospeitosos nomás por dar os buen día con una riseta u vivir apasionadamén. Porque s'encargan que o fastio nos corrompa.
Aprendié a vivir dende nino con o corazón por alto d'a razón. Y asinas somos. Y no, no soi para cosa radical.
No tos dixez domesticar. Mantener a dignidat que ye lo unico que nos queda. Luitaz por a vuestra salut. Recuperar a felizidat, porque soz merecedores d'ella.
Y como no podeba estar d'unatro modo, no puedo dixar de zitar a José A. Labordeta, ta dezir-tos que me marcho en a presenzia pero me quedo de pensamiento.
Tos diría adiós, pero como escribió J. R. Jiménez, no sé con qué dezir-lo porque agún no ye feita a mía callada palabra.

 

*************************************

 

Creo que les habrá pasado desapercibido que los sentimientos dominan mi existencia: la sensibilidad, que me hace tan vulnerable y el querer vivir y hacer las cosas con pasión.
Vivimos en tiempos que nos convertimos en sospechosos sólo por dar los buenos días con una sonrisa o vivir apasionadamente. Porque se encargan de que el hastío nos corrompa.
Aprendí a vivir desde niño con el corazón por encima de la razón. Y así estamos. Y no, no soy para nada radical.
No os dejéis domesticar. Mantener la dignidad que es lo único que nos queda. Luchad por vuestra salud. Recuperar la felicidad, porque sois merecedores de ella.
Y como no podía ser de otro modo, no puedo dejar de citar a José A. Labordeta, para deciros que me marcho en la presencia pero me quedo de pensamiento.
Os diría adiós, pero como escribió J. R. Jiménez, no sé con qué decirlo porque aún no está hecha mi callada palabra.

 

lunes, 12 enero 2026

 

Carlos Juan Borroy (10 de Julio de 1965, Caspe-Zaragoza) ye debán de tot Ferroviario, una d'as zagueras profesions romanticas que quedan.
S'educa entre o colechio La Salle y l'Instituto Nazional de Bachillerato Mixto 9 de Zaragoza.
Unas oposizions le levan con tasamén 18 años a dixar a suya tierra y a suya chen y desplazar-se a Euskadi, do vive 23 años que le marcan o carauter y a personalidat que poseye. Dezaga d'un treslado de zinco años a Gijón (Asturias), a tierra d'o gran Nacho Vegas, torna a Zaragoza do reside en l'autualidat.
Leva dos años escribindo relatos curtos y microrrelatos, fendo colaborazions en blogs de cultura aragonesa y en l'autualidat ye finalista d'a Primera Beca ACVF de Literatura dedicada a Pío Baroja.
O corazón no ye un musclo, ni sisquiera un organo. Ye un estau de l'alma. Espezialmén ta un escritor como Carlos Juan Borroy.
Carlos Juan Borroy, caspolino, aragonés, dotau d'una capazidat insólita en a nuestra literatura ta conziliar a tradizión con a posmodernidad. Poseye una voz individual, no sozmetida a los designios literarios d'o nuestro tiempo, tot y con estar fuertemén autual. A suya prosa, segura y fresca, pansa d'espiguillas anque con trango firme por o mundo d'o ferrocarril pero o que más nos emoziona ye que construye as imachens d'esfuerzo y superazión más sosprendén d'os zagueros años. Y lo millor ye que ye cargau de futuro.

(D'o prelogo -Isabel Álvarez- d'a novela Berto y Iguacel. Una vida soniada, 2014.)

 

*************************************

 

Carlos Juan Borroy (10 de Julio de 1965, Caspe-Zaragoza) es ante todo Ferroviario, una de las últimas profesiones románticas que quedan.
Se educa entre el colegio La Salle y el Instituto Nacional de Bachillerato Mixto 9 de Zaragoza.
Unas oposiciones le llevan con apenas 18 años a dejar su tierra y su gente y desplazarse a Euskadi, donde vive 23 años que le marcan el carácter y la personalidad que posee. Tras un traslado de cinco años a Gijón (Asturias), la tierra del gran Nacho Vegas, regresa a Zaragoza donde reside en la actualidad.
Lleva dos años escribiendo relatos cortos y microrrelatos, haciendo colaboraciones en blogs de cultura aragonesa y en la actualidad es finalista de la Primera Beca ACVF de Literatura dedicada a Pío Baroja.
El corazón no es un músculo, ni siquiera un órgano. Es un estado del alma. Especialmente para un escritor como Carlos Juan Borroy.
Carlos Juan Borroy, caspolino, aragonés, dotado de una capacidad insólita en nuestra literatura para conciliar la tradición con la posmodernidad. Posee una voz individual, no sometida a los designios literarios de nuestro tiempo, a pesar de ser fuertemente actual. Su prosa, segura y fresca, pasa de puntillas aunque con paso firme por el mundo del ferrocarril pero lo que más nos emociona es que construye las imágenes de esfuerzo y superación más sorprendentes de los últimos años. Y lo mejor es que está cargado de futuro.

(Del prólogo -Isabel Álvarez- de la novela Berto e Iguacel. Una vida soñada, 2014.)

 

domingo, 11 enero 2026

 

Creigo que no tos abrá pasau desaperzibiu que os sentimientos dominan a mía existenzia: a sensibilidat, que me fa tan vulnerable y o querer vivir y fer as cosas con pasión.
Vivimos en tiempos que nos convertimos en sospeitosos nomás por dar os buen día con una riseta u vivir apasionadamén. Porque s'encargan que o fastio nos corrompa.
Aprendié a vivir dende nino con o corazón por alto d'a razón. Y asinas somos. Y no, no soi para cosa radical.
No tos dixez domesticar. Mantener a dignidat que ye lo unico que nos queda. Luitaz por a vuestra salut. Recuperar a felizidat, porque soz merecedores d'ella.
Y como no podeba estar d'unatro modo, no puedo dixar de zitar a José A. Labordeta, ta dezir-tos que me marcho en a presenzia pero me quedo de pensamiento.
Tos diría adiós, pero como escribió J. R. Jiménez, no sé con qué dezir-lo porque agún no ye feita a mía callada palabra.

 

*************************************

 

Creo que no os habrá pasado desapercibido que los sentimientos dominan mi existencia: la sensibilidad, que me hace tan vulnerable y el querer vivir y hacer las cosas con pasión.
Vivimos en tiempos que nos convertimos en sospechosos sólo por dar los buenos días con una sonrisa o vivir apasionadamente. Porque se encargan de que el hastío nos corrompa.
Aprendí a vivir desde niño con el corazón por encima de la razón. Y así estamos. Y no, no soy para nada radical.
No os dejéis domesticar. Mantener la dignidad que es lo único que nos queda. Luchad por vuestra salud. Recuperar la felicidad, porque sois merecedores de ella.
Y como no podía ser de otro modo, no puedo dejar de citar a José A. Labordeta, para deciros que me marcho en la presencia pero me quedo de pensamiento.
Os diría adiós, pero como escribió J. R. Jiménez, no sé con qué decirlo porque aún no está hecha mi callada palabra.

 

 

viernes, 9 enero 2026

 

«Trista cosa ye no tener amigos, pero más triste ha d'estar no tener enemigos, porque qui enemigos no tienga, siñal que no tiene: ni taliento que faiga uembra, ni valor que le esbaruquían, ni onor que le mormostíen, ni biens que le angluzionen, ni cosa buena que le envidien».

Baltasar Gracián, un d'os nuestros.

 

*************************************

 

«Triste cosa es no tener amigos, pero más triste debe ser no tener enemigos, porque quien enemigos no tenga, señal de que no tiene: ni talento que haga sombra, ni valor que le teman, ni honra que le murmuren, ni bienes que le codicien, ni cosa buena que le envidien».

Baltasar Gracián, uno de los nuestros.

 

jueves, 8 enero 2026

 

I hai días que son como tardes de domingo, meses d'abril disfrazados de noviembre, i hai años que se miden por semanas amargas.
No podemos permitir que a la nuestra vida le pueda o sinvivir.
Que torne a brillar o nuestro mes d'abril, o nuestro día espezial, l'año d'a nuestra vida.
Emos de tornar a vivir. Y uei puede estar o primer día.

 

*************************************

 

Hay días que son como tardes de domingo, meses de abril disfrazados de noviembre, hay años que se miden por semanas amargas.
No podemos permitir que a nuestra vida le pueda el sinvivir.
Que vuelva a brillar nuestro mes de abril, nuestro día especial, el año de nuestra vida.
Tenemos que volver a vivir. Y hoy puede ser el primer día.

 

miércoles, 7 enero 2026

 

Nomás tenemos una vida. Un perzentache mui elevau d'as personas que viven en mundos desarrollaus la desaproveitará por causas propias u allenas.
Yo nomás tiengo una vida, d'a cuala ya he consumiu más d'as tres cuartenas partes, alazetada en fracasos, caidas y vueltas a empezar, trepuzons y aduyas a devantar, exilio, compromiso, desleyaltaz, desamor, traiduría, umora, amor, aire y o tuyo.
Cuan tres cuartenas partes d'a mía vida han transcorriu asinas, dixa-me, siñor dios, pasar o zaguero cuarto d'ora con a chen que me quiere y con a chen que quiere pasar ixe cuarto d'ora con yo. Imos, con a chen que me salga d'os uegos. Que yo no trié venir, pero soi dueño de triar salir.

 

*************************************

 

Sólo tenemos una vida. Un porcentaje muy elevado de las personas que viven en mundos desarrollados la desaprovechará por causas propias o ajenas.
Yo solo tengo una vida, de la cual ya he consumido más de las tres cuartas partes, cimentada en fracasos, caidas y vueltas a empezar, tropiezos y ayudas a levantar, exilio, compromiso, deslealtades, desamor, traición, dolor, amor, aire y tu.
Cuando tres cuartas partes de mi vida han transcurrido así, déjame, señor dios, pasar el último cuarto de hora con la gente que me quiere y con la gente que quiere pasar ese cuarto de hora conmigo. Vamos, con la gente que me salga de los huevos. Que yo no elegí venir, pero soy dueño de elegir salir.

 

martes, 6 enero 2026

 

Recuperar a capazidat de soniar ye recuperar a capazidat d'amar. Ye recuperar a riseta cuan se plora, ye recuperar as carizias en as tardes de fredo.
Recuperar a capazidat de soniar ye recuperar parte d'a nuestra nineza, ye tornar a tener quinze años, ye fer de cada lusco una madrugada.
Recuperar a capazidat de soniar ye tender una mano cuan os brazos son caitos, ye tirar d'o carro en caminos pedregosos, ye compartir una cantimplora en o desierto.
Recuperar a capazidat de soniar ye recuperar-te a tu, ye recuperar a locura d'a tuya boca, ye encapinar-me con o tuyo aroma, ye o baile, a mosica, a escritura.
Recuperar a capazidat de soniar ye recuperar a las musas trasbatidas, ye chugar a caballo ganador, ye recuperar a vida.

 

*************************************

 

Recuperar la capacidad de soñar es recuperar la capacidad de amar. Es recuperar la sonrisa cuando se llora, es recuperar las caricias en las tardes de frío.
Recuperar la capacidad de soñar es recuperar parte de nuestra niñez, es volver a tener quince años, es hacer de cada anochecer una madrugada.
Recuperar la capacidad de soñar es tender una mano cuando los brazos están caídos, es tirar del carro en caminos pedregosos, es compartir una cantimplora en el desierto.
Recuperar la capacidad de soñar es recuperarte a ti, es recuperar la locura de tu boca, es emborracharme con tu aroma, es el baile, la música, la escritura.
Recuperar la capacidad de soñar es recuperar a las musas adormecidas, es jugar a caballo ganador, es recuperar la vida.

 

lunes, 5 enero 2026

 

O lupo nunca mincha calabres, ni d'animals, ni de personas; pasa tota a suya vida con una parella, no s'apareya con a suya mai ni con a suya chirmana; ye un animal monogamo, no engaña.
Si un sozio muere, o lupo permanexe solo; conoxe bien a los suyos chicos: ye l'unico animal que aduya a los suyos pais dimpués d'una profunda viellera y les traye comida.
Cuan matas a un lupo, te mira a los uellos dica que a suya alma l'abandona; ye 25% más intelichén que o can más intelichén, y ye l'unico animal que no obedexe a l'entrenamiento.

 

*************************************

 

El lobo nunca come cadáveres, ni de animales, ni de personas; pasa toda su vida con una pareja, no se aparea con su madre ni con su hermana; es un animal monógamo, no engaña.
Si un socio muere, el lobo permanece solo; conoce bien a sus pequeños: es el único animal que ayuda a sus padres después de una profunda vejez y les trae comida.
Cuando matas a un lobo, te mira a los ojos hasta que su alma lo abandona; es 25% más inteligente que el perro más inteligente, y es el único animal que no obedece al entrenamiento.

 

domingo, 4 enero 2026

 

Como deziba François Mauriac, a muerte no nos furta os seres amaus. A lo contrario, nos los alza y nos los inmortaliza en a memoria. A vida sí que nos los furta muitas vezes y definitivamén.

 

*************************************

 

Como decía François Mauriac, la muerte no nos roba los seres amados. Al contrario, nos los guarda y nos los inmortaliza en el recuerdo. La vida sí que nos los roba muchas veces y definitivamente.

 

 

sábado, 3 enero 2026

 

O plan ye marcau y ye fazil. En 2026 cumplo toz os míos deseyos y soi feliz.
A libel esportivo en a temporada 2026/27 aszendemos y en 2028 ganamos a Liga y a Champions. Asinas de senzillo.

 

*************************************

 

El plan está marcado y es fácil. En 2026 cumplo todos mis deseos y soy feliz.
A nivel deportivo en la temporada 2026/27 ascendemos y en 2028 ganamos la Liga y la Champions. Así de sencillo.

 

viernes, 2 enero 2026

 

EFEMÉRIDE: Uei, 2 de Chinero, se cumplen 1.986 años en que a Santisma Pilarín se presentó en carne mortal, UELLO A lo DATO, en carne mortal a la ribera d'o rido Ebro ta arenguiar a l'apostol xenofobo Santiago y a suya banda, para que no se desanimase por a tozudez d'as chens mañas a la conversión y tallase o cuello a toz os moros que podese.
Ta zelebrar-lo, o 12 d'Octubre a Guardia Zivil se mete de Gala y os Exerzitos desfilan debán d'os Borbones y Pilarín aposa sin manto en o suyo camerín, para que no se le olbide o fredo que pasó o 2 de chinero de l'año 40 y o mundo entero pelegrina dica Santiago de Compostela ta adorar a l'inventor d'o "Santiago y zarra España": Tiago Matamoros.

 

*************************************

 

EFEMÉRIDE: Hoy, 2 de Enero, se cumplen 1.986 años en que la Santisma Pilarín se presentó en carne mortal, OJO AL DATO, en carne mortal a la orilla del río Ebro para arengar al apóstol xenófobo Santiago y su banda, para que no se desanimara por la tozudez de las gentes mañas a la conversión y cortara el cuello a todos los moros que pudiera.
Para celebrarlo, el 12 de Octubre la Guardia Civil se pone de Gala y los Ejércitos desfilan ante los Borbones y Pilarín posa sin manto en su camerín, para que no se le olvide el frío que pasó el 2 de enero del año 40 y el mundo entero peregrina hasta Santiago de Compostela para adorar al inventor del "Santiago y cierra España": Tiago Matamoros.

 

 

jueves, 1 enero 2026

 

As alversidaz te fan crexer como persona. Superar-las te fan más fuerte emozionalmén, pero no puez luitar a tota costa contra ellas.
Tot tiene un prozeso, un tiempo y ye mui importán estar conszién d'ixo. Ye fundamental, y lo más importán, comprender isto.
Os duelos cal pasar-los. No s'ha de pasar pachina d'un prozeso doloroso sin aber-lo superar-lo, pus l'arrozegamos por muito tiempo. Y emos de comprender que i hai zircunstanzias que no ye en as nuestras manos solventar.
A vida nos mete a preba constanmén. Ye una corrida de fondo con obstaclos y como tal, emos de dosificar-nos.
Tot isto no significa que aigamos de que tener miedo. A lo contrario, cal vivir sin espantos, escuitando a lo nuestro corazón, amando sin tiempo ni mida, fendo a riseta/fendo a riseta siempre encara sabendo que dar os buen día con una riseta en a boca nos convierte en sospeitosos. Pero sabemos que nos trobaremos con trabetas y obstaclos que emos d'estar paraus ta superar-los.
A felizidat reside en vivir estando en paz con nusatros mesmos. Y tot requiere o suyo tiempo: superar a soledat, as ausenzias, os desamors, as alversidaz...

¡¡Feliz año!!

 

*************************************

 

Las adversidades te hacen crecer como persona. Superarlas te hacen más fuerte emocionalmente, pero no puedes luchar a toda costa contra ellas.
Todo tiene un proceso, un tiempo y es muy importante ser consciente de ello. Es fundamental, y lo más importante, comprender esto.
Los duelos hay que pasarlos. No se debe pasar página de un proceso doloroso sin haberlo superarlo, pues lo arrastramos por mucho tiempo. Y debemos comprender que hay circunstancias que no está en nuestras manos solventar.
La vida nos pone a prueba constantemente. Es una carrera de fondo con obstáculos y como tal, debemos dosificarnos.
Todo esto no significa que debamos que tener miedo. Al contrario, hay que vivir sin miedos, escuchando a nuestro corazón, amando sin tiempo ni medida, sonriendo siempre aun sabiendo que dar los buenos días con una sonrisa en la boca nos convierte en sospechosos. Pero sabemos que nos encontraremos con zancadillas y obstáculos que debemos estar preparados para superarlos.
La felicidad reside en vivir estando en paz con nosotros mismos. Y todo requiere su tiempo: superar la soledad, las ausencias, los desamores, las adversidades...

¡¡Feliz año!!

 


 

 

 

 

 

 

 

 

Aragón somos todos

El traidor de Camilo José Cela

 

 

El trévol de cinco hojas que me regaló Susana.

Foto: Jesús Ariz