CICLISMO

 

 

Graham

Watson

 

 

Biciciclismo

 

 

 

 

 

Julián Sanz

Ultracycling Rider

 

 

ENLACES

 

Fisioterapia

 

Ongizatea

 

Vicente Basanta

 

Ánchel Conte

 

Ramón Acín

 

MPA

Museo Pedagógico

de Aragón

 

Mariano Gistaín

 

Zaragózame!

 

 

Ligallo de Fablans

 

 

Ayto. Caspe

 

Ayto. Zaragoza

 

Niemeyer Center

Avilés

 

Fundación Picasso

 

Aragón

El viaje fascinante

 

 

 

Almendrón

 

Gaiters d'Aragón

 

 

 

 

Amai TLP

 

Navega por Aragón

 

Charrando.com

 

Chuntos por l'Aragonés

 

Redaragón

 

 

 

Villa de Balmaseda

 

Guggenghein Bilbao

 

instituto cervantes

 

 

 

PRENSA

 

 

 

El Periódico de Aragón

 

El Correo

 

Gara

 

Nueva España

 

El Comercio

 

Público

 

La República

 

radiohuesca

 

Aragón Radio

 

Rebelión

 

El inconformista digital

 

+links

 

 

Carlos Juan

 

 

 

 

O mío rencón www.carlosjuan.net  O mío rencón

 

 

Tfno. 648 09 09 39

Escríbanme

Fisioterapia Ongizatea

 

Diplomada

Verónica Juan Capilla.     Balmaseda-Bizkaia

Cita: 665 240 971

Formación académica

 

O rencón d'acordanza/El rincón de la memoria

(webteca)

 

 

Los curas siempre pasan a la misma hora

Relato Corto

 

La Estación del Silencio

 

 

Sala de Exposiciones

53 obras pictóricas de Basilio Allende

 

 

viernes, 6 febrero 2026

 

Foto: Carlos Juan

 

Ayer estió Santa Águeda. Pero  tamién estió o 49º añals de l'asesinato de Vicente Basanta López, un d'os suzesos más cruels d'a transizión española en a ziudat de Zaragoza.
Vicente yera un arbañil en paro, de tan solo 31 años, cuan o polizía armada Franzisco Tovar Tovar le eszarralló tres tiros por a espalda mientres pasiaba con a suya muller y os suyos dos fillos, estando estase de servizio.
O suyo delito, realizar una pintada en as tapias de l'antiga fabrica d'Alumalsa, en a carrera Santa Xema d'o Bario San José, que rezaba Treballo, sí. Polizía, no.
Han pasau 49 años y agún no se feito chustizia con iste choven, que ara tendría 80 años, con o cual me quedo con a declarazión d'a suya casera en o chuizio militar y sumarísimo que tenió, en o cual dengún podió aportar prebas y en cada apelazión a instanzias superiors a familia se trobaba con a respuesta de "feitos chuzgaus".
Ignacia, a casera de Vicente, declaró que “Vicente yera mui bueno, mui amoroso con yo, regalando-me en bella ocasión flors, plantas y paxaros.”

 

****************************************

 

Ayer fue Santa Águeda. Pero también fue el 49º aniversario del asesinato de Vicente Basanta López, uno de los sucesos más crueles de la transición española en la ciudad de Zaragoza.
Vicente era un albañil en paro, de tan solo 31 años, cuando el policía armada Francisco Tovar Tovar le descerrajó tres tiros por la espalda mientras paseaba con su mujer y sus dos hijos, estando fuera de servicio.
Su delito, realizar una pintada en las tapias de la antigua fábrica de Alumalsa, en la calle Santa Gema del Barrio San José, que rezaba Trabajo, sí. Policía, no.
Han pasado 49 años y todavía no se hecho justicia con este joven, que ahora tendría 80 años, con el que me quedo con la declaración de su casera en el juicio militar y sumarísimo que tuvo, en el cual nadie pudo aportar pruebas y en cada apelación a instancias superiores la familia se encontraba con la respuesta de "hechos juzgados".
Ignacia, la casera de Vicente, declaró que “Vicente era muy bueno, muy cariñoso conmigo, regalándome en alguna ocasión flores, plantas y pájaros.”

 

 

jueves, 5 febrero 2026

 

En relativamén poco tiempo m'he dau cuenta que no amenesto a muita chen ta poder estar yo. Que yo soi una unidat indivisible y que puedo plegar a estar feliz por o mío mesmo. QUE PUEDO PRESZINDIR DE MUITO D'O que ME RODEYA. Que tiengo una valor propia que agún no he meso en venda porque no soi un vendiu. Lo regalo. Que soi capaz de fer o que me proponga y fer-lo meyanamén bien. Que no he amenestiu ir a la Universidat ta plegar dica aquí. Que creo en a pureza d'os míos sentimientos y que localizo nomás con a uellada a lo traidor. Apuro dica as zagueras consecuenzias o dito "libra-me siñor d'as auguas mansas, que d'as bravas ya me libraré yo." A leyaltat ye o camino. O compromiso y chugar ye a fin.
He feito tanto, con tan poco en ista vida que ara sería capaz de fer cualsequier cosa con cuasi cosa.
De momento me posaré a asperar a recuperar l'orgüello d'o luitador, d'o guerrero infinito, de l'ombre y conforme me vaiga recargando, conforme me vaiga convenzendo, m'iré alixerando de paramento, ta convertir-me en unatra cosa, más limpia, más pura, con menos peso, más lixera y diafana. Más facil de comprender.Y, por fin, podré mirar-tos a los uellos cuan fablo, porque a mía conzenzia será libre de carga y pura. Serán atros os que baixarán a suya uellada a lo mío trango y os que o remordimiento les furtará o suenio.
YO ARA SONIARÉ. Y PRECURARÉ QUE Os míos SUENIOS QUEDEN ESCRITOS.

 

****************************************

 

En relativamente poco tiempo me he dado cuenta que no necesito a mucha gente para poder ser yo. Que yo soy una unidad indivisible y que puedo llegar a ser feliz por mi mismo. QUE PUEDO PRESCINDIR DE MUCHO DE LO QUE ME RODEA. Que tengo un valor propio que todavía no he puesto en venta porque no soy un vendido. Lo regalo. Que soy capaz de hacer lo que me proponga y hacerlo medianamente bien. Que no he necesitado ir a la Universidad para llegar hasta aquí. Que creo en la pureza de mis sentimientos y que localizo sólo con la mirada al traidor. Apuro hasta las últimas consecuencias el dicho "líbrame señor de las aguas mansas, que de las bravas ya me libraré yo." La lealtad es el camino. El compromiso y jugársela es el fin.
He hecho tanto, con tan poco en esta vida que ahora sería capaz de hacer cualquier cosa con casi nada.
De momento me sentaré a esperar a recuperar el orgullo del luchador, del guerrero infinito, del hombre y conforme me vaya recargando, conforme me vaya convenciendo, me iré aligerando de equipaje, para convertirme en otra cosa, más limpia, más pura, con menos peso, más ligera y diáfana. Más facil de comprender.Y, por fin, podré miraros a los ojos cuando hablo, porque mi conciencia estará libre de carga y pura. Serán otros los que bajarán su mirada a mi paso y los que el remordimiento les robará el sueño.
YO AHORA SOÑARÉ. Y PROCURARÉ QUE MIS SUEÑOS QUEDEN ESCRITOS.

 

miércoles, 4 febrero 2026

 

L'amor ye un camino d'espinos. Un camino de brasas que sabes que has de travesar. Ye difizil. Dengún dizió que amar estase fazil. S'ameneste fé, muita asperanza, sinzeridat sin limites y un refirme mutuo que bai dillá d'a leyaltat.
Y a leyaltat ye importán, a comprensión, o desipar as dudas, a fe ziega y apoyar y creyer en os proyeutos d'a tuya parella.
Tot isto chunto, nos fa crexer como personas, tot y con as dudas, o tiempo siempre mete a cadagún en o suyo puesto.
Amenestemos lo millor d'un ta l'atro. Lo millor, no ye garra fatera.
Templanza, equilibrio, confianza y besos que plegan en a nuei en a distanzia. Un se torna torpe sin a suya aduya, cuasi inutil.

 

****************************************

 

El amor es un camino de espinos. Un camino de ascuas que sabes que debes atravesar. Es difícil. Nadie dijo que amar fuese fácil. Se necesita fé, mucha esperanza, sinceridad sin límites y un apoyo mutuo que vaya más allá de la lealtad.
Y la lealtad es importante, la comprensión, el disipar las dudas, la fe ciega y apoyar y creer en los proyectos de tu pareja.
Todo esto junto, nos hace crecer como personas, a pesar de las dudas, el tiempo siempre pone a cada uno en su sitio.
Necesitamos lo mejor de uno hacia el otro. Lo mejor, no es ninguna tontería.
Templanza, equilibrio, confianza y besos que llegan en la noche en la distancia. Uno se vuelve torpe sin su ayuda, casi inútil.

 

martes, 3 febrero 2026

 

Pensaba en a importanzia que confíen en tu. Ye bella cosa que a lo mío m'ha faltau y tiengan por seguro que se pasa mui mal. A no reconoixenzia, o ningunear o tuyo treballo, desvivir solo.
Toz amenestemos de refirmes, de recompensas, de personas que aposten por tu, de no sentir-te nomás debán d'un obchetivo.
Siempre l'he teniu pendién. Dica o pior estudián se merexe una oportunidat, una confianza, no sentir-se solo.
Cadagún emos viviu istas situazions de forma distinta. Pero dengún ye más que unatro.
No s'olbiden que a personalidat y as buenas personas no las dan os títols ni os diplomas.

 

****************************************

 

Pensaba en la importancia de que confíen en ti. Es algo que a mi me ha faltado y tengan por seguro que se pasa muy mal. El no reconocimiento, el ningunear tu trabajo, desvivir solo.
Todos necesitamos de apoyos, de recompensas, de personas que apuesten por ti, de no sentirte solo ante un objetivo.
Siempre lo he tenido pendiente. Hasta el peor estudiante se merece una oportunidad, una confianza, no sentirse solo.
Cada uno hemos vivido estas situaciones de forma distinta. Pero nadie es más que otro.
No se olviden que la personalidad y las buenas personas no las dan los títulos ni los diplomas.

 

lunes, 2 febrero 2026

 

Pasaba oras, días enters posada en una cadiera d'a estazión veyendo pasar os trens. Observaba como o Chefe d'Estazión daba trango a los de mercaderías, como cruzaban os de viacheros con personas cargadas d'ilusions buscando nuevos destins, s'entreteneba veyendo treballar a las brigadas que apañaban a vía u a los equipos d'o servizio electrico cuan lo feban con os siñals que no funzionaban.
En a cantina yera conoxida como a loca d'a estazión. Sin saber más d'ella, nian o suyo nombre, sin conoxer os suyos suenios.
Un día se presentó en l'andador d'a estazión con una maleta cargada d'ilusión y asperanza presta a viachear, a conoxer atros mundos, a vivir atras vidas.
A dixar dezaga a tota ixa chen grisa que se burlaba d'ella y que nunca tendrían a valor de buscar un mundo de colors.
Y sola, con a suya maleta, se puyó a lo primer tren que paró en aquella estazión en a cuala tanto tiempo i eba pasau; en a cuala eba comprendiu, en silenzio, que os trens no son ta veyer-los pasar, sino ta puyar-se a els.
Y asinas ye como se fuo en aquel tren d'asperanza a la ziudat d'o goyo.

 

****************************************

 

Pasaba horas, días enteros sentada en un banco de la estación viendo pasar los trenes. Observaba como el Jefe de Estación daba paso a los de mercancías, como cruzaban los de viajeros con personas cargadas de ilusiones buscando nuevos destinos, se entretenía viendo trabajar a las brigadas que reparaban la vía o a los equipos del servicio eléctrico cuando lo hacían con las señales que no funcionaban.
En la cantina era conocida como la loca de la estación. Sin saber más de ella, ni tan siquiera su nombre, sin conocer sus sueños.
Un día se presentó en el andén de la estación con una maleta cargada de ilusión y esperanza dispuesta a viajar, a conocer otros mundos, a vivir otras vidas.
A dejar atrás a toda esa gente gris que se burlaba de ella y que nunca tendrían el valor de buscar un mundo de colores.
Y sola, con su maleta, se subió al primer tren que paró en aquella estación en la que tanto tiempo había pasado; en la que había comprendido, en silencio, que los trenes no están para verlos pasar, sino para subirse a ellos.
Y así es como se fue en aquel tren de esperanza a la ciudad de la alegría.

 

domingo, 1 febrero 2026

 

Zagueramén cuan escribo lo foi con sangre y utilizo o mío corazón de tintero. Conforme pasa o tiempo tiens menos que ocultar y más que mostrar. Te das cuenta de matiz que anteriormén pasaban desaperzibius y tiens a gosadía sufizién ta no callar-te cosa. As cosas, como qui no quiere a cosa, t'empezan a esvarar.
A memoria y a memoria son a compañía que no t'abandona. Miras a lo fren reconoxendo as tuyas errors, mesmo pedindo mil vezes perdón por els, pero sabendo a zenzia zierta que si tornases a naxer, los tornarías a cometer.
Tiens agradeiximientos, ta un zarpato de personas, no más, que nunca t'abandonoron y recorrioron paraches infinitos de soledat y resaca a lo tuyo costau.
A vida a la fin ye complir un par de suenios y tener chicos momentos de felizidat. A muitos se les escapa intentando trobar a felizidat. No esiste. Son os pais.

 

****************************************

 

Últimamente cuando escribo lo hago con sangre y utilizo mi corazón de tintero. Conforme pasa el tiempo tienes menos que ocultar y más que enseñar. Te das cuenta de matices que anteriormente pasaban desapercibidos y tienes la osadía suficiente para no callarte nada. Las cosas, como quien no quiere la cosa, te empiezan a resbalar.
La memoria y el recuerdo son la compañía que no te abandona. Miras al frente reconociendo tus errores, incluso pidiendo mil veces perdón por ellos, pero sabiendo a ciencia cierta que si volvieses a nacer, los volverías a cometer.
Tienes agradecimientos, para un puñado de personas, no más, que nunca te abandonaron y recorrieron parajes infinitos de soledad y resaca a tu lado.
La vida al final es cumplir un par de sueños y tener pequeños momentos de felicidad. A muchos se les escapa intentando encontrar la felicidad. No existe. Son los padres.


 

 

 

 

 

 

 

 

Aragón somos todos

El traidor de Camilo José Cela

 

 

El trévol de cinco hojas que me regaló Susana.

Foto: Jesús Ariz