CICLISMO

 

 

Graham

Watson

 

 

Biciciclismo

 

 

 

 

 

Julián Sanz

Ultracycling Rider

 

 

ENLACES

 

Fisioterapia

 

Ongizatea

 

Vicente Basanta

 

Ánchel Conte

 

Ramón Acín

 

MPA

Museo Pedagógico

de Aragón

 

Mariano Gistaín

 

Zaragózame!

 

 

Ligallo de Fablans

 

 

Ayto. Caspe

 

Ayto. Zaragoza

 

Niemeyer Center

Avilés

 

Fundación Picasso

 

Aragón

El viaje fascinante

 

 

 

Almendrón

 

Gaiters d'Aragón

 

 

 

 

Amai TLP

 

Navega por Aragón

 

Charrando.com

 

Chuntos por l'Aragonés

 

Redaragón

 

 

 

Villa de Balmaseda

 

Guggenghein Bilbao

 

instituto cervantes

 

 

 

PRENSA

 

 

 

El Periódico de Aragón

 

El Correo

 

Gara

 

Nueva España

 

El Comercio

 

Público

 

La República

 

radiohuesca

 

Aragón Radio

 

Rebelión

 

El inconformista digital

 

+links

 

 

Carlos Juan

 

 

 

 

 

 

O mío rencón www.carlosjuan.net  O mío rencón

Tfno. 648 09 09 39

Escríbanme

Fisioterapia Ongizatea

 

Diplomada

Verónica Juan Capilla.     Balmaseda-Bizkaia

Cita: 665 240 971

Formación académica

 

O rencón d'acordanza/El rincón de la memoria

(webteca)

 

 

Los curas siempre pasan a la misma hora

Relato Corto

 

La Estación del Silencio

 

 

Sala de Exposiciones

53 obras pictóricas de Basilio Allende

 

 

 

sábado, 8 agosto 2026

 

Gaur laburra izango naiz. Hasperen bat bezain laburra, keinu baten hasiera bezain laburra, irribarre baten zantzua bezain laburra, amets baten lehen unea bezain laburra.

 

*****************************************

 

Uei seré breu. Breu como un sospiro, como l'inizio d'un zeño, como a insinuazión d'una riseta, como o primer inte d'un suenio.

 

*****************************************

 

Hoy seré breve. Breve como un suspiro, como el inicio de un gesto, como la insinuación de una sonrisa, como el primer instante de un sueño.

 

viernes, 7 agosto 2026

 

MOTIBAZIOA ETA PSIKOLOGIAREN GARRANTZIA

Urteetan, lehenago amestu nuena bakarrik egin nuen. Irmoki sinesten nuen gauzak bistaratzearen beharra, errealitate bihurtzeko.
Zure helburuak amestu eta bistaratu ondoren, unibertsoa zure alde egoteko eta zure ametsak egia bihurtzera bultzatzeko konspiratzen du. Eta hori oso garrantzitsua da. Erabakiak hartzera eta zure bidean zure helmugara eramaten zaituen lerro bat marratzera behartzen zaituelako. Garrantzitsua da, halaber, zeintzuk diren gure helburuak jakitea.
Helburua definitu ondoren, helmuga ezagutu ondoren, bidean aurkitzen ditugun oztopoek ez digute axola izango, gaindituko ditugulako, nora joan nahi dugun jakingo dugulako eta gure ikuspegia oztopoaren gainetik joango delako.
Gure bihotzak ere izango ditugu, gure itxaropen eta amets sakonenak sortzen diren lekua. Eta bihotzez jokatzen dugunean, bidaiaren erdia baino gehiago egin dugu dagoeneko.
Orduan sartzen da jokoan itxaropena. Goizean esnatzea, ispiluan begiratzea eta pentsatzea: "Gaur izan liteke nire bizitza aldatuko duen gola sartuko dudan eguna". Prestatuta egon behar duzu eta ez jaitsi inoiz guardia. Ez dakizu noiz denak bira erradikala har dezakeen.
Ametsak ez dira atzetik joan behar, hartu egin behar dira, eta gero betetzeko ausardia izan behar duzu. Amets baten atzetik ibiltzea, beste edozer gauzaren atzetik ibiltzea bezala, nekagarria da. Horregatik izan behar dugu kontziente amesten duguna lor dezakegula. Frustrazioa gure bizitzetatik urrun mantendu behar dugu. Zenbat eta urrunago, orduan eta hobeto.
Ideia horiek guztiak lotzea eta amestu duzuna lortzea lortzen duzunean, zoriontsu izango zara. Baina une batez bakarrik. Zoriontasuna iheskorra da, betikoa balitz, aspergarria izango litzatekeelako.
Ez gelditu hor. Gozatu une horretaz eta amets egin berriro. Eta jarri makina osoa martxan berriro.
Eta gogoratu: beti huts egiten dugu saiatzen ez ditugun gauzetan, eta zure bizitzan erabakitzen edo egiten ez duzun guztia, beste norbaitek egingo du zuretzat. Ez utzi inoiz amets egiteari.

Egun on.

 

*****************************************

 

MOTIVACION Y IMPORTANZIA D'A PSICOLOCHÍA

Feba años que nomás feba o que previamén eba soniau. Creyeba firmemén en a nezesidat de visualizar as cosas ta poder-las fer realidat.
Una vez que soneyas y visualizas as tuyas metas, l'universo se confabula ta meter-se d'o tuyo costau y empentar-te a fer realidat os tuyos suenios. Y ixo ye mui importán. Porque te fa prener dezisions y marcar una linia en o tuyo camino que te leve a lo destín. Ye a importanzia, tamién, de saber cuáls son as nuestras metas.
Una vez definida a meta, de conoxer o destín, os obstaclos que trobemos en o camino nos darán igual, porque los sortiaremos, porque sabremos a dó queremos plegar y porque a nuestra uellada irá dillá de l'obstaclo.
Contaremos, amás, con o corazón, o puesto dó se fabrican as nuestras ilusions y suenios más profundos. Y cuan chugamos con o corazón tenemos más de meyo camino realizau.
Ye alavez cuan dentra en liza a ilusión. Despertar por os maitins, mirase a lo espiello y pensar que “uei puede estar o día que marque o gol que cambie a mía vida”. Cal estar parau y no baixar a guardia. No sabes en qué segundo d'o día tot puede dar un chiro radical.
Os suenios no cal acazar-los, cal atrapar-los y luego tener a valentía de complir-los. Acazar un suenio, como acazar cualsequier atra cosa ye agotador. Por ixo debemos estar consziens que o que soniamos lo podemos alcanzar. A frustrazión emos d'alexar-la d'a nuestra vida. Cuánto más luen, millor.
Cuan conseguan concatenar tota ista serie d'ideas y conseguir o que han soniau, serán felizes. Pero nomás por un inte. A felizidat ye efímera porque si estase eterna, sería dica aburrida.
No se paren astí. Desfruten ixe momento y tornen a soniar. Y tornen a enchegar tota a maquinaria de nuevo.
Y recuerden: fracasamos siempre en as cosas que no intentamos y tot o que no dezida u faiga en a suya vida, unatro lo ferá por vusté.
Nunca dixen de soniar.


Buen día.

 

*****************************************

 

MOTIVACION E IMPORTANCIA DE LA PSICOLOGÍA

Hacía años que sólo hacía lo que previamente había soñado. Creía firmemente en la necesidad de visualizar las cosas para poderlas hacer realidad.
Una vez que sueñas y visualizas tus metas, el universo se confabula para ponerse de tu lado y empujarte a hacer realidad tus sueños. Y eso es muy importante. Porque te hace tomar decisiones y marcar una línea en tu camino que te lleve al destino. Es la importancia, también, de saber cuáles son nuestras metas.
Una vez definida la meta, de conocer el destino, los obstáculos que encontremos en el camino nos darán igual, porque los sortearemos, porque sabremos a dónde queremos llegar y porque nuestra mirada irá más allá del obstáculo.
Contaremos, además, con el corazón, el lugar dónde se fabrican nuestras ilusiones y sueños más profundos. Y cuando jugamos con el corazón tenemos más de medio camino realizado.
Es entonces cuando entra en liza la ilusión. Despertar por las mañanas, mirase al espejo y pensar que “hoy puede ser el día que marque el gol que cambie mi vida”. Hay que estar preparado y no bajar la guardia. No sabes en qué segundo del día todo puede dar un giro radical.
Los sueños no hay que perseguirlos, hay que atraparlos y luego tener la valentía de cumplirlos. Perseguir un sueño, como perseguir cualquier otra cosa es agotador. Por eso debemos de ser conscientes que lo que soñamos lo podemos alcanzar. La frustración debemos alejarla de nuestra vida. Cuánto más lejos, mejor.
Cuando consigan concatenar toda esta serie de ideas y conseguir lo que han soñado, serán felices. Pero sólo por un instante. La felicidad es efímera porque si fuera eterna, sería hasta aburrida.
No se paren ahí. Disfruten ese momento y vuelvan a soñar. Y vuelvan a poner en marcha toda la maquinaria de nuevo.
Y recuerden: fracasamos siempre en las cosas que no intentamos y todo lo que no decida o haga en su vida, otro lo hará por usted.
Nunca dejen de soñar.

Buenos días.

jueves, 6 agosto 2026

 

1936ko egun honetan, falangistek Ramón Acín, marrazketa irakaslea, artista eta anarkista, Huescako bere etxetik atera zuten.
Egun batzuk lehenago, bere ikasle Paco Ponzánek ohartarazi zion bilatzen zutela eta hiritik berarekin ihes egitera animatu zuen. Ramón Acínek ez zuen bere emaztea, Conchita Monrás, eta bere alabak, Katia eta Sol, abandonatu. Bere etxean, Casa Enan, ezkutatuta egon zen, bere emazteak jasan zituen galdeketak eta jipoiak jasan ezin izan zituen arte eta faxisten esku utzi zuen arte. Egun berean, epaiketarik gabe exekutatu zuten hilerriko hormaren kontra.
Abuztuaren 23an, hiltzaileak Conchitaren bila itzuli ziren, bere garaia baino aurreratuagoa zen artista eta emakumea (tenisean ere jokatzen zuen), eta bere senarraren patu bera jasan zuen.
Heriotza-agirietan kaleko su gurutzaketa agertzen da heriotzaren kausa gisa. Horrela, Katia eta Sol neskak umezurtz geratu ziren, baina biek gurasoen joera artistikoa garatu zuten.

 

*****************************************

 

Tal día como uei, en 1936, os falanchistas quitoron d'a suya casa en Uesca a lo profesor de debuxo, artista y anarquista D. Ramón Acín.
Días dinantes o suyo alumno Paco Ponzán le alvirtió que yera buscau y le animó a fuyir chunto a él d'a capital oscense. Ramón Acín prefirió no abandonar a la suya muller Conchita Monrás y a las suyas fillas Katia y Sol.
Ramón Acín permanexió amagau en o suyo fogar d'a Casa Ena dica que no podió suportar os interrogatorios y trucos a que yera sozmetida a suya muller y s'entrego a los faixistas. Ixe mesmo día estió executau, sin chuizio previo, en as tapias d'o fosal.
O día 23 d'Agosto, os asesinos tornoron a buscar a Conchita, una muller artista y abanzada a lo suyo tiempo (mesmo praticaba tenis) que corrió a mesma suerte que o suyo ombre.
En os zertificaus de defunzión d'ambos figura como motivo d'a muerte o fuego cruzau en a carrera.
D'iste modo as ninas Katia y Sol quedoron uerfanas, pero desarrolloron totas dos l'azogue artistica d'os suyos pais.

 

*****************************************

 

Tal día como hoy, en 1936, los falangistas sacaron de su casa en Huesca al profesor de dibujo, artista y anarquista D. Ramón Acín.
Días antes su alumno Paco Ponzán le advirtió de que era buscado y le animó a huir junto a él de la capital oscense. Ramón Acín prefirió no abandonar a su esposa Conchita Monrás y a sus hijas Katia y Sol.
Ramón Acín permaneció escondido en su hogar de la Casa Ena hasta que no pudo soportar los interrogatorios y golpes a que era sometida su esposa y se entregó a los fascistas. Ese mismo día fue ejecutado, sin juicio previo, en las tapias del cementerio.
El día 23 de Agosto, los asesinos regresaron a buscar a Conchita, una mujer artista y adelantada a su tiempo (incluso praticaba tenis) que corrió la misma suerte que su marido.
En los certificados de defunción de ambos figura como motivo de la muerte el fuego cruzado en la calle.
De este modo las niñas Katia y Sol quedaron huérfanas, pero desarrollaron ambas la inquietud artística de sus padres.

 

miércoles, 5 agosto 2026

 

Ezkertiarra izateak borrokatzea esan nahi du, ezer falta ez bazaizu ere, dena falta zaien pertsonak baitaude, dena izanik, geldituko ez diren beste pertsonen aurka, denok ezer gabe utzi arte.

 

*****************************************

 

Estar de zurdas ye luitar, anque no te falte pon, porque i hai chen a la cuala le falta de tot, contra unatra chen que tenendo-lo tot, no parará dica dixar-nos a toz sin cosa.

 

*****************************************

 

Ser de izquierdas es luchar, aunque no te falte nada, porque hay gente a la que le falta de todo, contra otra gente que teniéndolo todo, no parará hasta dejarnos a todos sin nada.

martes, 4 agosto 2026

 

1939ko abuztuaren 5a. Francoren erregimenak 13 emakume exekutatu zituen Almudenako hilerrian. Adelina, Ana, Blanca, Carmen, Dionisia, Elena, Joaquina, Julia, Luisa, Martina, Pilar, Victoria eta Virtudes. Errepublikarrak eta sozialistak ziren.
84 urte geroago, oraindik ere omenaldiak baino irain gehiago jasotzen dituzte.

 

*****************************************

 

5/08/1939. O franquismo afusila en o fosal de l'Almudena a 13 mullers. Adelina, Ana, Blanca, Carmen, Dionisia, Elena, Joaquina, Julia, Luisa, Martina, Pilar, Victoria y Virtuz. Yeran republicanas y socialista.
84 años dimpués, agún reziben más insultos que omenaches.

 

*****************************************

 

5/08/1939. El franquismo fusila en el cementerio de la Almudena a 13 mujeres. Adelina, Ana, Blanca, Carmen, Dionisia, Elena, Joaquina, Julia, Luisa, Martina, Pilar, Victoria y Virtudes. Eran republicanas y socialistas.
84 años después, aún reciben más insultos que homenajes.

 

lunes, 3 agosto 2026

 

Ez, jaunok. Lana izatea ez da pribilegio bat. Eskubide konstituzionala da. Konstituzio prostituitu eta traidoki aldatu horren eskubidea, gaur goizean lankide batek seme-alabak elikatzea baino hipoteka ordaintzea lehenesten duen ama batekin alderatu duena.
Errealitatearen etengabeko eta mugagabeko manipulazio batean murgilduta bizi gara. Komunikabideek eta boterean daudenek nahi dutena gara. Iritzi-korronteak nahita sortzen dira kontzientziak zapaltzeko.
Egun, langile publiko izatea ere gaizki ikusita dago. Kexatzeko edo gure eskubideak eskatzeko eskubiderik ez dugun izakiak gara. Gure espeziea suntsitu nahi lukete, kasu gehienetan oposizio bidez lortu zena.
Ez dugu protestatzeko eskubiderik ere. Lan duin bat izateagatik bakarrik.
Ez, ez gara pribilegiatuak. Gehienez ere, krisi garaian, zortedunak gara. Herrialde honetan, langile klasea eta kopetako izerdiarekin ogia irabazten dutenak ez baitira inoiz pribilegiatutzat hartu.

 

*****************************************

 

Pus no, siñors. Tener treballo no ye un privilechio. Ye un dreito constituzional. D'ixa Constituzión prostituyida y reformada a traiduría que un compañero iste maitín comparaba con una mai que antepone o pago d'a empoteca a dar de minchar a los suyos fillos.
Vivimos immersos en una manipulazión cutiano y indefinida d'a realidat. Somos o que os meyos mediaticos y o poder quieren que siamos. Se crean corriens d'opinión aldredes d'anular conzenzias.
Uei por uei, estar un emplegau publico ye dica malamén visto. Somos seres que no tenemos dreito a la quexa ni a la reivindicazión. Les cuacaría rematar con a nuestra espezie, ganada en a mayoría d'os casos por concurso oposizión.
No tenemos dreito ni a lo pataleyo. Tan nomás por tener un treballo digno.
No, no somos privilechiaus. En tot caso, en tiempos de crisis, afortunaus. Porque en iste país nunca se consideró privilechiada a la clase treballadera y a qui se gana o pan con a sudor d'o suyo fren.

 

*****************************************

 

Pues no, señores. Tener trabajo no es un privilegio. Es un derecho constitucional. De esa Constitución prostituida y reformada a traición que un compañero esta mañana comparaba con una madre que antepone el pago de la hipoteca a dar de comer a sus hijos.
Vivimos inmersos en una manipulación constante e indefinida de la realidad. Somos lo que los medios mediáticos y el poder quieren que seamos. Se crean corrientes de opinión a propósito de anular conciencias.
Hoy por hoy, ser un empleado público está hasta mal visto. Somos seres que no tenemos derecho a la queja ni a la reivindicación. Les gustaría terminar con nuestra especie, ganada en la mayoría de los casos por concurso oposición.
No tenemos derecho ni al pataleo. Tan sólo por tener un trabajo digno.
No, no somos privilegiados. En todo caso, en tiempos de crisis, afortunados. Porque en este país jamás se consideró privilegiada a la clase trabajadora y a quien se gana el pan con el sudor de su frente.

 

domingo, 2 agosto 2026

 

Zure begirada aldentzen denean, zure arimaren zati urratuak konpondu ezin diren amets baten zati urratuak bezalakoak direnean, zure bihotzeko pitzadurek gau hotzaren itzalak sartzen uzten dituztenean, ezabatzeko aukerak beti babeskopia automatiko bat sortzen duenean, zure garunean instalatzen dena baieztatzeko aukerarik gabe, larrialdiko irteera ere alferrikakoa denean, apirila benetan lapurtu dizutela uste duzunean eta zure ahotsa eta hitzak bakarrik geratzen direla behin betiko dakizunean, aukeratu beti hauek Maitasun Hitzak izatea.

 

*****************************************

 

Cuan a uellada se torna ta unatro costau, cuan os xalapons de l'alma son como xalapons d'un suenio imposibles de zurzir, cuan as crepas d'o corazón dixan pasar as uembras d'a nuei freda, cuan a opzión eliminar siempre nos chenera un backup automatico que s'instala en o zelebro sin opzión a confirmar, cuan no nos sirve ni a salida d'emerchenzia, cuan crees que realmén t'han furtau o mes d'abril y cuan definitivamén sabes que tan nomás queda a voz y as palabras, tría siempre que istas sigan Palabras d'Amor.

 

*****************************************

 

Cuando la mirada se torna hacia otro lado, cuando los jirones del alma son como jirones de un sueño imposibles de zurcir, cuando las grietas del corazón dejan pasar las sombras de la noche fría, cuando la opción eliminar siempre nos genera un backup automático que se instala en el cerebro sin opción a confirmar, cuando no nos sirve ni la salida de emergencia, cuando crees que realmente te han robado el mes de abril y cuando definitivamente sabes que tan sólo queda la voz y las palabras, elige siempre que éstas sean Palabras de Amor.

sábado, 1 agosto 2026

 

Zerbaiti uko egitekotan bazaude, utzi beldurra, utzi aitzakiak eta utzi zeure buruarentzat sortzen duzun energia negatiboa.
Utzi nagitasunari. Askatu zeure burua aurrera egitea, haztea eta aurrera egitea eragozten dizun guztitik.

 

*****************************************

 

Si vas a renunziar a bella cosa, renunzia a lo espanto, renunzia a las desincusas y renunzia a las malas enerchías que tu mesmo te creigas.
Renunzia a la preza.
Libera-te de tot ixo que no te permite abanzar, crexer, progresar...

 

*****************************************

 

Si vas a renunciar a algo, renuncia al miedo, renuncia a las excusas y renuncia a las malas energías que tú mismo te creas.
Renuncia a la pereza.
Libérate de todo aquello que no te permite avanzar, crecer, progresar...

 


 

 

 

 

 

 

 

 

Aragón somos todos

El traidor de Camilo José Cela

 

 

El trévol de cinco hojas que me regaló Susana.

Foto: Jesús Ariz